Ευτυχώς, υπάρχει και η άλλη αμερική...
Which side are you on, ένα υπέροχο τραγούδι από την υπέροχη Natalie Merchant.
Ναι, ξέρω, δεν είναι της Merchant, αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Ορίστε και οι στίχοι:
Come all you good workers
Good news to you i’ll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell
Which side are you on boys?
Which side are you on?
My daddy was a miner
He’s now in the air and sun
He’ll be with you fellow workers
Until the battle’s won
Which side are you on boys?
Which side are you on?
They say in Harlan County
There are no neutrals there
You’ll either be a union man
Or a thug for J. H. Claire
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Oh workers can you stand it?
Oh tell me how you can
Will you be a lousy scab
Or will you be a man?
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Don’t scab for the bosses
Don’t listen to their lies
Poor folks ain’t got a chance
Unless they organize
Which side are you on boys?
Which side are you on?
Και για τους έχοντες χρόνο μία σύντομη παραπομπή:
http://en.wikipedia.org/wiki/Which_Side_Are_You_On%3F
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Οι νέοι δίνουν ελπίδα
Από την ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας, αλίευσα το ακόλουθο κείμενο. Μπορείτε να το βρείτε στηην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=19/01/2011&id=242695 .
Οι φοιτητές δίνουν λύση στην κρίση
Φοιτητές εναντίον... υπουργών, πολιτικών, γραφειοκρατών, με ευρηματικές απαντήσεις σ' ένα πρωτότυπο τεστ που μπήκε στο μάθημα «Δημόσιας Οικονομικής», στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: «Είστε υπουργός Οικονομικών, η χώρα αντιμετωπίζει ένα εκρηκτικό χρέος και υψηλά ελλείμματα στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Τι μέτρα προτείνετε για τη θεραπεία του προβλήματος;».
«Για να μην παγιώσουμε στο μυαλό των παιδιών μας ό,τι συνειρμικά φέρει ο στίχος του γνωστού τραγουδιού "φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα", αποφασίσαμε να ρωτήσουμε τους φοιτητές, πώς βλέπουν την κρίση;», αναφέρει στην «Ε» ο καθηγητής, Δημήτρης Μάρδας (πρώην γενικός γραμματέας Εμπορίου).
Στο τεστ συμμετείχαν 132 φοιτητές και πολλές από τις απαντήσεις που έδωσαν παρουσίασαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς κινούνται έξω από τα καθιερωμένα:
* «Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, όταν ένα κράτος κινδυνεύει να χρεοκοπήσει και καλείται να επιλέξει αφ' ενός, ανάμεσα στην εσωτερική ομαλότητα και ασφάλεια του λαού του και αφ' ετέρου, στην πληρωμή των χρεών του, μπορεί να επικαλεστεί την "κατάσταση ανάγκης" τουλάχιστον προσωρινά. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ "...ένα κράτος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήριά του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες επιφέροντας το χάος και την αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τα χρήματα για να πληρώσει τους δανειστές του"» (απόφαση του 2007).
*«Η διαφθορά είναι τόσο γενική και έχει τόσο βαθιές ρίζες που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνον όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα ώς πέρα θα μπορέσουμε να έχουμε ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη (Σολωμός, επιστολή στον Τερτσέτη)». «Οι οριζόντιες περικοπές των μισθών (χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η παραγωγικότητα κ.λπ.) δεν αποτελούν βιώσιμη λύση, καθώς η ισοπέδωση των αμοιβών μειώνει τα κίνητρα για παραγωγική εργασία».
*«Το μέτρο που προτείνω είναι η έκδοση ενός κρατικού ομολόγου, το οποίο και θα αναφέρεται καθαρά και μόνο στην ελληνική αγορά, με σκοπό να ξυπνήσει τις καταθέσεις των Ελλήνων φορολογουμένων, οι οποίες ανέρχονται στο 18,5% του ΑΕΠ το 2009».
* «Να βάλουμε ένα στοπ στις άκρατες ιδιωτικοποιήσεις, γιατί με αυτό τον τρόπο δεν μειώνουμε το δημόσιο χρέος, αλλά ουσιαστικά ρευστοποιούμε τα περιουσιακά στοιχεία του δημόσιου τομέα με εντελώς βραχυπρόθεσμο όφελος, με συνέπεια την αρνητική επίδραση στη μακροχρόνια διαχείριση του χρέους».
*«Στη λεγόμενη "λεκάνη του Ηροδότου" τα κοιτάσματα υπολογίζονται στα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Αρκεί να δώσει η Ελλάδα την άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για να εξοικονομήσει περί τα 279 δισεκατομμύρια δολάρια. Και αυτό θα συμβεί μόνο από την περιοχή της Κρήτης. Με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, η Ελλάδα θα μπορούσε να καλύψει το χρέος της σε 5-8 χρόνια».
* «Ολες οι επενδύσεις πρέπει να εγκρίνονται σε διάστημα 15 ημερών. Ο στόχος της χώρας πρέπει να είναι "Εξαγωγές ή Θάνατος". Κάθε δύο χρόνια όλη η κυβέρνηση και η Βουλή πρέπει να κάνουν εξέταση στο ανιχνευτή ψέματος (lie detector). Τα ποσοστά ακριβείας του ανιχνευτή κυμαίνονται από 76%-90%, γι' αυτό οι πληροφορίες που θα λαμβάνονται δεν θα αντιμετωπίζονται σαν απόλυτη απόδειξη, όμως θα είναι ευκαιρία για την περαιτέρω επαλήθευση των υπουργών».
* «Προτείνω δήμευση ενός ποσοστού της εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, ως αντάλλαγμα στην παροχή υπηρεσιών του κράτους προς αυτήν».
* «Δεν θα υπάρξει αλλαγή του πολιτικού συστήματος παρά μόνο με την είσοδο άφθαρτων στην πολιτική νέων επιστημόνων..., που θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, αλλά και την αξιοπιστία έναντι των δανειστών μας. Ειδάλλως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της χρεοκοπίας».
Όταν πάρουμε οι νεώτεροι τους εαυτούς μας στα σοβαρά, πολλά πράγματα θα μπορέσουν να αλλάξουν. Μέχρι τότε, ας δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο…
Οι φοιτητές δίνουν λύση στην κρίση
Φοιτητές εναντίον... υπουργών, πολιτικών, γραφειοκρατών, με ευρηματικές απαντήσεις σ' ένα πρωτότυπο τεστ που μπήκε στο μάθημα «Δημόσιας Οικονομικής», στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: «Είστε υπουργός Οικονομικών, η χώρα αντιμετωπίζει ένα εκρηκτικό χρέος και υψηλά ελλείμματα στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Τι μέτρα προτείνετε για τη θεραπεία του προβλήματος;».
«Για να μην παγιώσουμε στο μυαλό των παιδιών μας ό,τι συνειρμικά φέρει ο στίχος του γνωστού τραγουδιού "φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα", αποφασίσαμε να ρωτήσουμε τους φοιτητές, πώς βλέπουν την κρίση;», αναφέρει στην «Ε» ο καθηγητής, Δημήτρης Μάρδας (πρώην γενικός γραμματέας Εμπορίου).
Στο τεστ συμμετείχαν 132 φοιτητές και πολλές από τις απαντήσεις που έδωσαν παρουσίασαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς κινούνται έξω από τα καθιερωμένα:
* «Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, όταν ένα κράτος κινδυνεύει να χρεοκοπήσει και καλείται να επιλέξει αφ' ενός, ανάμεσα στην εσωτερική ομαλότητα και ασφάλεια του λαού του και αφ' ετέρου, στην πληρωμή των χρεών του, μπορεί να επικαλεστεί την "κατάσταση ανάγκης" τουλάχιστον προσωρινά. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ "...ένα κράτος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήριά του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες επιφέροντας το χάος και την αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τα χρήματα για να πληρώσει τους δανειστές του"» (απόφαση του 2007).
*«Η διαφθορά είναι τόσο γενική και έχει τόσο βαθιές ρίζες που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνον όταν οι αφορμές της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα ώς πέρα θα μπορέσουμε να έχουμε ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη (Σολωμός, επιστολή στον Τερτσέτη)». «Οι οριζόντιες περικοπές των μισθών (χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η παραγωγικότητα κ.λπ.) δεν αποτελούν βιώσιμη λύση, καθώς η ισοπέδωση των αμοιβών μειώνει τα κίνητρα για παραγωγική εργασία».
*«Το μέτρο που προτείνω είναι η έκδοση ενός κρατικού ομολόγου, το οποίο και θα αναφέρεται καθαρά και μόνο στην ελληνική αγορά, με σκοπό να ξυπνήσει τις καταθέσεις των Ελλήνων φορολογουμένων, οι οποίες ανέρχονται στο 18,5% του ΑΕΠ το 2009».
* «Να βάλουμε ένα στοπ στις άκρατες ιδιωτικοποιήσεις, γιατί με αυτό τον τρόπο δεν μειώνουμε το δημόσιο χρέος, αλλά ουσιαστικά ρευστοποιούμε τα περιουσιακά στοιχεία του δημόσιου τομέα με εντελώς βραχυπρόθεσμο όφελος, με συνέπεια την αρνητική επίδραση στη μακροχρόνια διαχείριση του χρέους».
*«Στη λεγόμενη "λεκάνη του Ηροδότου" τα κοιτάσματα υπολογίζονται στα τρία τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Αρκεί να δώσει η Ελλάδα την άδεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για να εξοικονομήσει περί τα 279 δισεκατομμύρια δολάρια. Και αυτό θα συμβεί μόνο από την περιοχή της Κρήτης. Με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, η Ελλάδα θα μπορούσε να καλύψει το χρέος της σε 5-8 χρόνια».
* «Ολες οι επενδύσεις πρέπει να εγκρίνονται σε διάστημα 15 ημερών. Ο στόχος της χώρας πρέπει να είναι "Εξαγωγές ή Θάνατος". Κάθε δύο χρόνια όλη η κυβέρνηση και η Βουλή πρέπει να κάνουν εξέταση στο ανιχνευτή ψέματος (lie detector). Τα ποσοστά ακριβείας του ανιχνευτή κυμαίνονται από 76%-90%, γι' αυτό οι πληροφορίες που θα λαμβάνονται δεν θα αντιμετωπίζονται σαν απόλυτη απόδειξη, όμως θα είναι ευκαιρία για την περαιτέρω επαλήθευση των υπουργών».
* «Προτείνω δήμευση ενός ποσοστού της εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, ως αντάλλαγμα στην παροχή υπηρεσιών του κράτους προς αυτήν».
* «Δεν θα υπάρξει αλλαγή του πολιτικού συστήματος παρά μόνο με την είσοδο άφθαρτων στην πολιτική νέων επιστημόνων..., που θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, αλλά και την αξιοπιστία έναντι των δανειστών μας. Ειδάλλως θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της χρεοκοπίας».
Όταν πάρουμε οι νεώτεροι τους εαυτούς μας στα σοβαρά, πολλά πράγματα θα μπορέσουν να αλλάξουν. Μέχρι τότε, ας δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλο…
Επιστροφή...
Το ξέρω ότι δε σας έλειψα, αλλά όπως καταλάβατε επέστρεψα. Κατά την προεκλογική περίοδο ξεφύτρωσαν πολλά blogs που κάνανε την δουλίτσα τους και μετά μην τον είδατε. Εγώ είπα να απέχω και ουσιαστικά, με εξαίρεση την ανάρτηση για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, το έκανα με επιμέλεια. Έκτοτε, με πήρε η μπάλα και δεν είχα χρόνο ούτε για την τουαλέτα, που λένε. Τώρα μπούχτισα τόσο πολύ που αποφάσισα να ξεσκάσω διαδικτυακώς. Να στείλω τους χαιρετισμούς μου σε όλους μου τους αναγνώστες. Και στους τέσσερις!!! Πρώτα στον φίλο "αυτονόητο" που πότε συμφωνώ μαζί του και πότε διαφωνώ, αλλά πάντα προσπαθεί να κρατάει ένα επίπεδο υψηλό. Στον κύριο Καρακούση που ως τεχνικός κατά βάσει διαφωνώ με τις απόψεις του, αλλά δε μπορώ να μην αναγνωρίσω την αγάπη του για τον τόπο. Στον "πέλεκυ" που άλλαξε εμφάνιση και με έχει μπερδέψει. Και τέλος στον ΦΙΛΟ μου τον Βασίλη. Βασίλη μου δεν ήξερα ότι με διαβάζεις. Κι εσύ, βέβαια δεν ξέρεις ότι γράφω. Τι να κάνουμε, η ανωνυμία και η ελευθερία που αυτή συνεπάγεται έχουν κάποιο τίμημα.
Δε δεσμεύομαι ότι θα είμαι συνεπής σε κάποιο χρονοδιάγραμμα αναρτήσεων, γιατί τέτοιο δεν έχω. Λεφτά δεν βγάζω, το γούστο μου κάνω. Υπόσχομαι όμως ότι θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά. Να είστε όλοι καλά
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Από την Κατερίνη με αγάπη.
Δε δεσμεύομαι ότι θα είμαι συνεπής σε κάποιο χρονοδιάγραμμα αναρτήσεων, γιατί τέτοιο δεν έχω. Λεφτά δεν βγάζω, το γούστο μου κάνω. Υπόσχομαι όμως ότι θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά. Να είστε όλοι καλά
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Από την Κατερίνη με αγάπη.
Περίεργα πράγματα...
Κοίτα ρε φίλε τι γίνεται στον κόσμο. Κυνηγάνε, λέει, τον Μπερλουσκόνι για σεξουαλικά όργια και τα τοιαύτα. Τον κατηγορεί, δηλαδή, η δικαιοσύνη αλλά και το κόμματα ότι έκανε το σπίτι του μπουρδέλο. Εγώ ο αφελής, πίστευα ότι θα τον κυνηγούσαν επειδή έκανε τη χώρα του μπουρδέλο, μαζί με όλο το πολιτικό της σύστημα. Θα μου πεις, βέβαια, ότιεδώ τα πράγματα είναι χειρότερα. Δεν υπάρχει, ρε παιδιά, σε ολόκληρη τη χώρα, ένας υπουργός που να πήδηξε τη γραμματέα του μπας και μπει κανένας από τους διεφθαρμένους στη φυλακή; Οι δικοί μας μόνο το λαό μπορούν να πηδάνε;
Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
Εκλογές με άρωμα παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Λίγο πολύ, όλοι αγαπούμε τον παλιό, «καλό» όπως συνήθως λέμε, ελληνικό κινηματογράφο. Ιδιαίτερα τις κωμωδίες του. Κι αυτό, διότι μέσα από το όχημα της κωμωδίας, εμπνευσμένοι συγγραφείς παρουσίαζαν με χειρουργική ακρίβεια την ανατομία της ελληνικής κοινωνίας της εποχής τους, η οποία έχει μεταβληθεί πολύ λιγότερο απ’ ότι νομίζουμε. Ιδιαίτερο προσόν εκείνων των παλιών κωμωδιών, ήταν η δημιουργία πραγματικών χαρακτήρων, χαρακτήρων με σάρκα και οστά, που μπορούσες να τους αναγνωρίσεις στην καθημερινότητά σου. Τούτες οι εκλογές έχουν, πιστεύω, έντονο το άρωμα του κινηματογράφου εκείνου.
Ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες είναι ο Γκρούεζας. Οι περισσότεροι θυμούνται τον Λάμπρο Κωνσταντάρα ως Μαυρογιαλούρο, στην εκπληκτική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο». Λιγότεροι θυμούνται την εξαίσια απόδοση του «ανθρώπου- τρωκτικό» που μας προσέφερε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Φανταστείτε τον Γκρούεζα υποψήφιο δήμαρχο, και μάλιστα απέναντι στο κόμμα που υπηρετούσε από παιδί, όπως λέει. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Στο ακόλουθο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από τρεις ελληνικές ταινίες. Δώστε, αν θέλετε, προσοχή στο κομμάτι από 7:04 έως 8:12, και απολαύστε τον Γκρούεζα καθώς περιγράφει μια πραγματικότητα που υπάρχει αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Στο προηγούμενο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από την ταινία «Θανασάκης ο πολιτευόμενος». Πρόκειται για μία εξαιρετική ηθογραφική ταινία, σχετικά με την προσπάθεια του Θανασάκη, που μόλις επιστρέφει από τις σπουδές του στην Ελβετία και χωρίς να έχει ποτέ εργαστεί, αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές για να «υπηρετήσει» την πατρίδα. Για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις οικονομικές ανάγκες του προεκλογικού αγώνα, προχωρά σε οικονομική αφαίμαξη του κουνιάδου του. Ευτυχώς που στα δικά μας δεν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις πολιτικών. Δε φαντάζομαι να διαφωνείτε;
Ένας άλλος αγαπημένος χαρακτήρας, και αυτός ερμηνευμένος από τον Παπαγιαννόπουλο, είναι ο Σκούταρης, από την ταινία Τζένη Τζένη. Χαρακτηριστικός τύπος κομματάρχη που κρατάει στο χέρι του ένα ολόκληρο νησί και αλλάζει στρατόπεδο με χαρακτηριστική ευκολία, μόλις μπει στη μέση το οικογενειακό όφελος. Πάλι καλά που εμείς δεν έχουμε κομματάρχες, πολλώ δε μάλλον από εκείνους που αλλάζουν απόψεις ανάλογα με τη φορά του ανέμου και των προσωπικών τους συμφερόντων.
Το τελευταίο βίντεο δεν είναι ευθέως πολιτικό. Θα μπορούσε όμως να χαρακτηρίσει μια μερίδα πολιτών που διαρκώς παραπονούνται για την «άδικη κοινωνία, που άλλους τους κατεβάζει κι άλλους τους ανεβάζει στα Τάρταρα». Τύχη αγαθή μας γλίτωσε από εκείνους που συνέχεια «κλαίνε» για τα «ξένα χέρια» και τα συναφή. Ή μήπως δεν γλιτώσαμε;
Ελπίζω να διασκεδάσατε, κι αν κατά λάθος διαπιστώσατε ομοιότητες με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις, πρόκειται περί σατανικής συμπτώσεως και αποποιούμαι την ευθύνη!
Ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες είναι ο Γκρούεζας. Οι περισσότεροι θυμούνται τον Λάμπρο Κωνσταντάρα ως Μαυρογιαλούρο, στην εκπληκτική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο». Λιγότεροι θυμούνται την εξαίσια απόδοση του «ανθρώπου- τρωκτικό» που μας προσέφερε ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Φανταστείτε τον Γκρούεζα υποψήφιο δήμαρχο, και μάλιστα απέναντι στο κόμμα που υπηρετούσε από παιδί, όπως λέει. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Στο ακόλουθο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από τρεις ελληνικές ταινίες. Δώστε, αν θέλετε, προσοχή στο κομμάτι από 7:04 έως 8:12, και απολαύστε τον Γκρούεζα καθώς περιγράφει μια πραγματικότητα που υπάρχει αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Στο προηγούμενο βίντεο υπάρχουν αποσπάσματα από την ταινία «Θανασάκης ο πολιτευόμενος». Πρόκειται για μία εξαιρετική ηθογραφική ταινία, σχετικά με την προσπάθεια του Θανασάκη, που μόλις επιστρέφει από τις σπουδές του στην Ελβετία και χωρίς να έχει ποτέ εργαστεί, αποφασίζει να κατέβει στις εκλογές για να «υπηρετήσει» την πατρίδα. Για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις οικονομικές ανάγκες του προεκλογικού αγώνα, προχωρά σε οικονομική αφαίμαξη του κουνιάδου του. Ευτυχώς που στα δικά μας δεν υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις πολιτικών. Δε φαντάζομαι να διαφωνείτε;
Ένας άλλος αγαπημένος χαρακτήρας, και αυτός ερμηνευμένος από τον Παπαγιαννόπουλο, είναι ο Σκούταρης, από την ταινία Τζένη Τζένη. Χαρακτηριστικός τύπος κομματάρχη που κρατάει στο χέρι του ένα ολόκληρο νησί και αλλάζει στρατόπεδο με χαρακτηριστική ευκολία, μόλις μπει στη μέση το οικογενειακό όφελος. Πάλι καλά που εμείς δεν έχουμε κομματάρχες, πολλώ δε μάλλον από εκείνους που αλλάζουν απόψεις ανάλογα με τη φορά του ανέμου και των προσωπικών τους συμφερόντων.
Το τελευταίο βίντεο δεν είναι ευθέως πολιτικό. Θα μπορούσε όμως να χαρακτηρίσει μια μερίδα πολιτών που διαρκώς παραπονούνται για την «άδικη κοινωνία, που άλλους τους κατεβάζει κι άλλους τους ανεβάζει στα Τάρταρα». Τύχη αγαθή μας γλίτωσε από εκείνους που συνέχεια «κλαίνε» για τα «ξένα χέρια» και τα συναφή. Ή μήπως δεν γλιτώσαμε;
Ελπίζω να διασκεδάσατε, κι αν κατά λάθος διαπιστώσατε ομοιότητες με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις, πρόκειται περί σατανικής συμπτώσεως και αποποιούμαι την ευθύνη!
Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010
Το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ και το πρόβλημα της αυτοδιοίκησης
Όπου και να στεκόσουν στην Κατερίνη τις προηγούμενες μέρες, μια ερώτηση άκουγες: «Ανακοίνωσε τον υποψήφιο Δήμαρχο το ΠΑΣΟΚ στην Κατερίνη;». Η συχνότητα επανάληψης της ερώτησης ήταν τόσο μεγάλη, που φαίνεται ότι πολλοί θεωρούν την καθυστέρηση της ανακοίνωσης της υποψηφιότητας από το ΠΑΣΟΚ, ως την ασθένεια που πλήττει το κόμμα εν όψει εκλογών. Στην πραγματικότητα όμως, είναι απλώς ένα σύμπτωμα.
Το κόμμα που κομπάζει ότι πρώτο απ’ όλα άνοιξε την διαδικασία εκλογής αρχηγού στην κοινωνία, όχι μόνο στην κομματική του βάση αλλά στην κοινωνία ολόκληρη, σήμερα γυρνά την πλάτη στην κοινωνία σ’ ένα ζήτημα όπου η γνώμη της ίσως να μετρά περισσότερο. Στο ζήτημα της επιλογής υποψηφίου δημάρχου. Δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων, αναλύσεις επί αναλύσεων και συσκέψεις επί συσκέψεων, με κοινό χαρακτηριστικό ότι αποφασίζονται, οργανώνονται, διεξάγονται και αξιολογούνται από ένα κέντρο εξουσίας μακριά από τον τόπο μας, με μόνη νομιμοποίηση την απόλυτη εξουσία του αρχηγού, πρωθυπουργού και σωτήρος ημών Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου.
Η κοινωνία ερωτάται μόνο μέσα από αμφισβητούμενης εγκυρότητας τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις. Πού είναι οι κάλπες που είχαν στηθεί μετά βαϊων και κλάδων το 2004 για την εκλογή παρωδία, ή έστω το 2007 για τις εκλογές που έφεραν το κόμμα ένα βήμα από τη διάσπαση; Αν για οποιονδήποτε λόγο το άνοιγμα στην κοινωνία κρίθηκε ακατάλληλο, γιατί αγνοήθηκε, έστω, η κομματική βάση του τοπικού ΠΑΣΟΚ; Όταν, μάλιστα, είχε ουσιαστικό και θεσμοθετημένο ρόλο κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Εκτός κι αν η εικόνα των εσωκομματικών εκλογών του 1998 με τις Ρωσίδες που σε σπαστά ελληνικά ρωτούσαν που να ψηφίσουν, με ορατά ακόμη και σήμερα, στο σώμα της πόλης, τα σημάδια της τραγικής επιλογής Τσακπουνίδη, θεωρήθηκε ότι μπορεί να επαναληφθεί.
Κι αν ούτε η κοινωνία, ούτε η κομματική βάση συμμετείχαν, η Νομαρχιακή Επιτροπή που ήταν; Ποια η ουσιαστική της παρέμβαση, πού χάθηκε η πυγμή της, ποιος τελικά ο ρόλος της; Ο νεαρός γραμματέας, η νέα πολιτική, το νέο ΠΑΣΟΚ όλα στον παλιό, γνωστό κάλαθο των αχρήστων. Εικόνες, λέξεις και πρόσωπα κενά περιεχομένου, άσφαιρα πυρά στη φαρέτρα ενός πολιτικού συστήματος που έχει εγκαταλείψει τον πολιτικό του ρόλο, και πασχίζει να κρατηθεί στην εξουσία μέσω φτηνών επικοινωνιακών τεχνασμάτων.
Το πρόβλημα δεν αφορά μονάχα την επιλογή υποψηφίου δημάρχου, είναι κατά πολύ βαθύτερο. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχει μια ιδεολογική πλατφόρμα, μια πολιτική ατζέντα, όπως θέλετε πείτε το, που να αφορά τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η διοικητική μεταρρύθμιση είναι σίγουρα ένα στοίχημα, για την κυβέρνηση και τη χώρα, αλλά δεν μπορεί να μονοπωλήσει τη συζήτηση για τις εκλογές. Στην πραγματικότητα αφορά ένα μάλλον μικρό κομμάτι της. Διότι η διοικητική μεταρρύθμιση είναι αφενός ένα όχημα για την άσκηση της πολιτικής, όχι ένα καθεαυτό πολιτικό διακύβευμα. Αφετέρου, διότι αποτελεί τετελεσμένο.
Πού είναι λοιπόν η κεντρική πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την τοπική αυτοδιοίκηση; Δυο κουβέντες, έστω, ως περιτύλιγμα σ’ αυτήν την δήθεν περισπούδαστη κι εξολοκλήρου αποτυχημένη διαδικασία επιλογής υποψηφίων. Κάτι που να λέει για πράσινη, μπλε ή κόκκινη ανάπτυξη, για αυξομειώσεις δημοτικών τελών, για κοινωνική πρόνοια, για εκπαίδευση, περιβάλλον, μεταφορές; Οτιδήποτε; Άκρα του τάφου σιωπή.
Ακόμη χειρότερα, όλα τα προηγούμενα αφορούν λίγο πολύ όλα τα κόμματα. Αλλάξτε τα ονόματα και το κείμενο θα μπορούσε και πάλι να έχει νόημα, ανάλογα με την οπτική γωνία και το χρώμα των γυαλιών του καθενός. Επέλεξα να γράψω για το κυβερνόν κόμμα διότι από θέση ισχύος, θα μπορούσε να καθορίσει πιο εύκολα από τα υπόλοιπα το πολιτικό παιχνίδι.
Αντί λοιπόν για μια ουσιαστική πολίτική και ιδεολογική αντιπαράθεση, είμαστε και πάλι μάρτυρες στη μετατροπή των αυτοδιοικητικών εκλογών σε δημοψήφισμα για την κυβερνητική πολιτική. Η κυβέρνηση τις χαρακτήρισε δι’ επισήμων χειλέων δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Καλλικράτη, σύσσωμη- σχεδόν- η αντιπολίτευση δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής. Η πραγματικότητα που θέλει τις εκλογές αυτές κορυφαία στιγμή για τις τοπικές κοινωνίες, αφού θα καθορίσουν το ποιος και το πώς θα χειριστεί τις κοινές υποθέσεις για τα επόμενα χρόνια, είναι κάτι που αποσιωπάται από τους κήνσορες της κεντρικής πολιτικής. Ο λόγος είναι προφανής. Αν δεν το έκαναν, θα ήταν υποχρεωμένοι να καταθέσουν τις προτάσεις και το ιδεολογικό πλαίσιο που αναφέραμε.
Έτσι βλέπουμε όλο και περισσότερες ανεξάρτητες και «ανεξάρτητες» υποψηφιότητες να εκδηλώνονται σε όλη τη χώρα. Πολλοί, ακόμα και κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι, λένε ότι αυτό είναι μια κάποια λύση. Ότι τα κόμματα καλά θα κάνουν να μην πολύασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Άλλοι το προχωρούν ακόμη περισσότερο μιλώντας για πλήρη απόκομματικοποίηση των αυτόδιοικητικών εκλογών.
Η δική μου άποψη είναι διαφορετική. Πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι η εμπλοκή των κομμάτων στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, άλλα ότι η εμπλοκή τους αυτή είναι συχνά μια εμπλοκή «τραβεστί», που συχνά καταλήγει σε μια κακοπαιγμένη και καταστροφική φάρσα. Αν τα κόμματα θέλουν να ασχοληθούν με την αυτοδιοίκηση, ας κοπιάσουν. Αλλά να το κάνουν σωστά. Να καταθέσουν ένα ολοκληρωμένο πολιτικό πλαίσιο, να επιλέξουν μέσα από συγκροτημένες και κατά το δυνατό διάφανες διαδικασίες τους υποψηφίους τους, μετά τις εκλογές να τους ελέγχουν, να χρεώνονται ενδεχόμενη αποτυχία και να πιστώνονται την επιτυχία. Όχι όμως έτσι. Με επιλογές που γίνονται «ως έλαχε», χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό, με κύριο στόχο την εντυπωσιοθηρία και την καταγραφή εκλογικών συσχετισμών χωρίς αντίκρισμα.
Έτσι φτάνουμε στις εκλογές, με το βασικό πρόβλημα των τοπικών κοινωνιών, και ίσως της χώρας ολόκληρης, να βρίσκεται εκτός κάδρου. Το πρόβλημα δεν είναι άλλο από την ουσιαστική ανυπαρξία τοπικής αυτοδιοίκησης. Γιατί χωρίς ουσιαστικούς πόρους, με ελάχιστες και κυρίως διεκπεραιωτικές- γραφειοκρατικές αρμοδιότητες, χωρίς δυνατότητα θέσμισης, με μικρά έως ανύπαρκτα περιθώρια ανάληψης πρωτοβουλιών, δε μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αυτοδιοίκηση. Και αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ευθύνη των τοπικών υποψηφίων. Δική τους ευθύνη είναι να το πολεμήσουν όπως και όσο μπορούν. Εύχομαι οι απαντήσεις τους να είναι το βασικό κριτήριο επιλογής των πολιτών.
Το κόμμα που κομπάζει ότι πρώτο απ’ όλα άνοιξε την διαδικασία εκλογής αρχηγού στην κοινωνία, όχι μόνο στην κομματική του βάση αλλά στην κοινωνία ολόκληρη, σήμερα γυρνά την πλάτη στην κοινωνία σ’ ένα ζήτημα όπου η γνώμη της ίσως να μετρά περισσότερο. Στο ζήτημα της επιλογής υποψηφίου δημάρχου. Δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων, αναλύσεις επί αναλύσεων και συσκέψεις επί συσκέψεων, με κοινό χαρακτηριστικό ότι αποφασίζονται, οργανώνονται, διεξάγονται και αξιολογούνται από ένα κέντρο εξουσίας μακριά από τον τόπο μας, με μόνη νομιμοποίηση την απόλυτη εξουσία του αρχηγού, πρωθυπουργού και σωτήρος ημών Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου.
Η κοινωνία ερωτάται μόνο μέσα από αμφισβητούμενης εγκυρότητας τηλεφωνικές δημοσκοπήσεις. Πού είναι οι κάλπες που είχαν στηθεί μετά βαϊων και κλάδων το 2004 για την εκλογή παρωδία, ή έστω το 2007 για τις εκλογές που έφεραν το κόμμα ένα βήμα από τη διάσπαση; Αν για οποιονδήποτε λόγο το άνοιγμα στην κοινωνία κρίθηκε ακατάλληλο, γιατί αγνοήθηκε, έστω, η κομματική βάση του τοπικού ΠΑΣΟΚ; Όταν, μάλιστα, είχε ουσιαστικό και θεσμοθετημένο ρόλο κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Εκτός κι αν η εικόνα των εσωκομματικών εκλογών του 1998 με τις Ρωσίδες που σε σπαστά ελληνικά ρωτούσαν που να ψηφίσουν, με ορατά ακόμη και σήμερα, στο σώμα της πόλης, τα σημάδια της τραγικής επιλογής Τσακπουνίδη, θεωρήθηκε ότι μπορεί να επαναληφθεί.
Κι αν ούτε η κοινωνία, ούτε η κομματική βάση συμμετείχαν, η Νομαρχιακή Επιτροπή που ήταν; Ποια η ουσιαστική της παρέμβαση, πού χάθηκε η πυγμή της, ποιος τελικά ο ρόλος της; Ο νεαρός γραμματέας, η νέα πολιτική, το νέο ΠΑΣΟΚ όλα στον παλιό, γνωστό κάλαθο των αχρήστων. Εικόνες, λέξεις και πρόσωπα κενά περιεχομένου, άσφαιρα πυρά στη φαρέτρα ενός πολιτικού συστήματος που έχει εγκαταλείψει τον πολιτικό του ρόλο, και πασχίζει να κρατηθεί στην εξουσία μέσω φτηνών επικοινωνιακών τεχνασμάτων.
Το πρόβλημα δεν αφορά μονάχα την επιλογή υποψηφίου δημάρχου, είναι κατά πολύ βαθύτερο. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχει μια ιδεολογική πλατφόρμα, μια πολιτική ατζέντα, όπως θέλετε πείτε το, που να αφορά τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η διοικητική μεταρρύθμιση είναι σίγουρα ένα στοίχημα, για την κυβέρνηση και τη χώρα, αλλά δεν μπορεί να μονοπωλήσει τη συζήτηση για τις εκλογές. Στην πραγματικότητα αφορά ένα μάλλον μικρό κομμάτι της. Διότι η διοικητική μεταρρύθμιση είναι αφενός ένα όχημα για την άσκηση της πολιτικής, όχι ένα καθεαυτό πολιτικό διακύβευμα. Αφετέρου, διότι αποτελεί τετελεσμένο.
Πού είναι λοιπόν η κεντρική πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την τοπική αυτοδιοίκηση; Δυο κουβέντες, έστω, ως περιτύλιγμα σ’ αυτήν την δήθεν περισπούδαστη κι εξολοκλήρου αποτυχημένη διαδικασία επιλογής υποψηφίων. Κάτι που να λέει για πράσινη, μπλε ή κόκκινη ανάπτυξη, για αυξομειώσεις δημοτικών τελών, για κοινωνική πρόνοια, για εκπαίδευση, περιβάλλον, μεταφορές; Οτιδήποτε; Άκρα του τάφου σιωπή.
Ακόμη χειρότερα, όλα τα προηγούμενα αφορούν λίγο πολύ όλα τα κόμματα. Αλλάξτε τα ονόματα και το κείμενο θα μπορούσε και πάλι να έχει νόημα, ανάλογα με την οπτική γωνία και το χρώμα των γυαλιών του καθενός. Επέλεξα να γράψω για το κυβερνόν κόμμα διότι από θέση ισχύος, θα μπορούσε να καθορίσει πιο εύκολα από τα υπόλοιπα το πολιτικό παιχνίδι.
Αντί λοιπόν για μια ουσιαστική πολίτική και ιδεολογική αντιπαράθεση, είμαστε και πάλι μάρτυρες στη μετατροπή των αυτοδιοικητικών εκλογών σε δημοψήφισμα για την κυβερνητική πολιτική. Η κυβέρνηση τις χαρακτήρισε δι’ επισήμων χειλέων δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Καλλικράτη, σύσσωμη- σχεδόν- η αντιπολίτευση δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής. Η πραγματικότητα που θέλει τις εκλογές αυτές κορυφαία στιγμή για τις τοπικές κοινωνίες, αφού θα καθορίσουν το ποιος και το πώς θα χειριστεί τις κοινές υποθέσεις για τα επόμενα χρόνια, είναι κάτι που αποσιωπάται από τους κήνσορες της κεντρικής πολιτικής. Ο λόγος είναι προφανής. Αν δεν το έκαναν, θα ήταν υποχρεωμένοι να καταθέσουν τις προτάσεις και το ιδεολογικό πλαίσιο που αναφέραμε.
Έτσι βλέπουμε όλο και περισσότερες ανεξάρτητες και «ανεξάρτητες» υποψηφιότητες να εκδηλώνονται σε όλη τη χώρα. Πολλοί, ακόμα και κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι, λένε ότι αυτό είναι μια κάποια λύση. Ότι τα κόμματα καλά θα κάνουν να μην πολύασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Άλλοι το προχωρούν ακόμη περισσότερο μιλώντας για πλήρη απόκομματικοποίηση των αυτόδιοικητικών εκλογών.
Η δική μου άποψη είναι διαφορετική. Πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι η εμπλοκή των κομμάτων στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, άλλα ότι η εμπλοκή τους αυτή είναι συχνά μια εμπλοκή «τραβεστί», που συχνά καταλήγει σε μια κακοπαιγμένη και καταστροφική φάρσα. Αν τα κόμματα θέλουν να ασχοληθούν με την αυτοδιοίκηση, ας κοπιάσουν. Αλλά να το κάνουν σωστά. Να καταθέσουν ένα ολοκληρωμένο πολιτικό πλαίσιο, να επιλέξουν μέσα από συγκροτημένες και κατά το δυνατό διάφανες διαδικασίες τους υποψηφίους τους, μετά τις εκλογές να τους ελέγχουν, να χρεώνονται ενδεχόμενη αποτυχία και να πιστώνονται την επιτυχία. Όχι όμως έτσι. Με επιλογές που γίνονται «ως έλαχε», χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό, με κύριο στόχο την εντυπωσιοθηρία και την καταγραφή εκλογικών συσχετισμών χωρίς αντίκρισμα.
Έτσι φτάνουμε στις εκλογές, με το βασικό πρόβλημα των τοπικών κοινωνιών, και ίσως της χώρας ολόκληρης, να βρίσκεται εκτός κάδρου. Το πρόβλημα δεν είναι άλλο από την ουσιαστική ανυπαρξία τοπικής αυτοδιοίκησης. Γιατί χωρίς ουσιαστικούς πόρους, με ελάχιστες και κυρίως διεκπεραιωτικές- γραφειοκρατικές αρμοδιότητες, χωρίς δυνατότητα θέσμισης, με μικρά έως ανύπαρκτα περιθώρια ανάληψης πρωτοβουλιών, δε μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αυτοδιοίκηση. Και αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ευθύνη των τοπικών υποψηφίων. Δική τους ευθύνη είναι να το πολεμήσουν όπως και όσο μπορούν. Εύχομαι οι απαντήσεις τους να είναι το βασικό κριτήριο επιλογής των πολιτών.
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2010
Ξεφτίλα...
Ανατρέχοντας, όπως σχεδόν κάθε μέρα, στα ιστολόγια που σχετίζονται με την Κατερίνη, αλίευσα το εξής κείμενο:
"χάλια...
Η κατάσταση του οδοστρώματος επί της οδού Θεσσαλονίκης και Καραϊσκάκη στην Κατερίνη.... Χωρίς Σχόλια... "
Το κείμενο το βρήκα στα ακόλουθα δύο blog:
http://lefteria.blogspot.com/2010/08/blog-post_7588.html
http://pelekis.blogspot.com/2010/08/blog-post_4012.html
και συνοδευόταν, και στις δύο περιπτώσεις, από φωτογραφία της συμβολής των προαναφερθεισών οδών.
Πρόκειται ξεκάθαρα περί γιγαντιαίας ξεφτίλας. Πώς είναι δυνατόν ένας δρόμος να ξηλώνεται για να ανακατασκευαστεί και για όσο κρατούν οι εργασίες να μην είναι σκαμμένος; Μήπως δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες εβδομάδες που εξελίσσεται το έργο και θα έπρεπε να έχει τελειώσει; Υπάρχει κάποια χώρα του κόσμου όπου τα έργα γίνονται με μαγικό ραβδί και τελειώνουν μέσα σε μια νύχτα;
Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται τέτοιο ξεφτιλισμένο "ρεπορτάζ". Το ίδιο είχε συμβεί και όταν εκτελούνταν εργασίες στην περιοχή του πάρκου. Συγκεκριμένα είχε δημοσιευτεί φωτογραφία από τη συμβολή των οδών Επισκόπου Κίτρους Μακαρίου και Βασιλέως Ηρακλείου συνοδευόμενη από κείμενο για διαμαρτυρίες των κατοίκων για τη "λακκούβα"!!! Όπου λακκούβα εννοούμε τον δρόμο που ήταν σκαμμένος σε μήκος 500 μέτρων!!! Και οι θεομπαίχτες πήγαν και βγάλαν φωτογραφία το σημείο στο οποίο τελείωνε το σκάψιμο και άρχιζε η άσφαλτος, και το παρουσίασαν σα λακκούβα. Μιλάμε για παπαριά, ψέμα και παραπληροφόρηση στο φουλ.
Το φοβερό είναι ότι εκτός από τα blog, που ο καθένας, ως γνωστόν, γράφει ό,τι γουστάρει, την "είδηση" είχε αναδημοσιεύσει τότε η στήλη walker στο οπισθόφυλλο του Ολυμπίου Βήματος. Το ακόμα φοβερότερο είναι ότι ο συντάκτης όχι μόνο δεν επανόρθωσε, αλλά τον αφήνουν ακόμη να γράφει!!!
Μια παράκληση μόνο. Αν κάποιος αποφασίσει να απαντήσει, μέσω του blog του ή του δικού μου ή όπως αλλιώς γουστάρει, να μη χρησιμοποιήσει τις καραμέλες για κριτική και ελευθερία του λόγου και τα τοιαύτα. Αυτά μας τα λένε κάθε φορά που γράφουν μια παπαριά και κάποιος διαμαρτύρεται, και από την συχνή χρήση έχουν καταντήσει πιο άνοστα και από σόλα αρβύλας απολυόμενου φαντάρου. Και σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται ούτε για κριτική, ούτε για ελευθερία του λόγου. Πρόκειται για ψέμα, σκοπιμότητα, εντυπωσιοθηρία ή παραπληροφόρηση. Ή έστω για απλή και άδολη βλακεία.
Ας διαλέξουν κι ας μας το πουν...
"χάλια...
Η κατάσταση του οδοστρώματος επί της οδού Θεσσαλονίκης και Καραϊσκάκη στην Κατερίνη.... Χωρίς Σχόλια... "
Το κείμενο το βρήκα στα ακόλουθα δύο blog:
http://lefteria.blogspot.com/2010/08/blog-post_7588.html
http://pelekis.blogspot.com/2010/08/blog-post_4012.html
και συνοδευόταν, και στις δύο περιπτώσεις, από φωτογραφία της συμβολής των προαναφερθεισών οδών.
Πρόκειται ξεκάθαρα περί γιγαντιαίας ξεφτίλας. Πώς είναι δυνατόν ένας δρόμος να ξηλώνεται για να ανακατασκευαστεί και για όσο κρατούν οι εργασίες να μην είναι σκαμμένος; Μήπως δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες εβδομάδες που εξελίσσεται το έργο και θα έπρεπε να έχει τελειώσει; Υπάρχει κάποια χώρα του κόσμου όπου τα έργα γίνονται με μαγικό ραβδί και τελειώνουν μέσα σε μια νύχτα;
Δεν είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται τέτοιο ξεφτιλισμένο "ρεπορτάζ". Το ίδιο είχε συμβεί και όταν εκτελούνταν εργασίες στην περιοχή του πάρκου. Συγκεκριμένα είχε δημοσιευτεί φωτογραφία από τη συμβολή των οδών Επισκόπου Κίτρους Μακαρίου και Βασιλέως Ηρακλείου συνοδευόμενη από κείμενο για διαμαρτυρίες των κατοίκων για τη "λακκούβα"!!! Όπου λακκούβα εννοούμε τον δρόμο που ήταν σκαμμένος σε μήκος 500 μέτρων!!! Και οι θεομπαίχτες πήγαν και βγάλαν φωτογραφία το σημείο στο οποίο τελείωνε το σκάψιμο και άρχιζε η άσφαλτος, και το παρουσίασαν σα λακκούβα. Μιλάμε για παπαριά, ψέμα και παραπληροφόρηση στο φουλ.
Το φοβερό είναι ότι εκτός από τα blog, που ο καθένας, ως γνωστόν, γράφει ό,τι γουστάρει, την "είδηση" είχε αναδημοσιεύσει τότε η στήλη walker στο οπισθόφυλλο του Ολυμπίου Βήματος. Το ακόμα φοβερότερο είναι ότι ο συντάκτης όχι μόνο δεν επανόρθωσε, αλλά τον αφήνουν ακόμη να γράφει!!!
Μια παράκληση μόνο. Αν κάποιος αποφασίσει να απαντήσει, μέσω του blog του ή του δικού μου ή όπως αλλιώς γουστάρει, να μη χρησιμοποιήσει τις καραμέλες για κριτική και ελευθερία του λόγου και τα τοιαύτα. Αυτά μας τα λένε κάθε φορά που γράφουν μια παπαριά και κάποιος διαμαρτύρεται, και από την συχνή χρήση έχουν καταντήσει πιο άνοστα και από σόλα αρβύλας απολυόμενου φαντάρου. Και σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται ούτε για κριτική, ούτε για ελευθερία του λόγου. Πρόκειται για ψέμα, σκοπιμότητα, εντυπωσιοθηρία ή παραπληροφόρηση. Ή έστω για απλή και άδολη βλακεία.
Ας διαλέξουν κι ας μας το πουν...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)