Απόψεις για το σχέδιο "Καλλικράτης"

Το πλέον φλέγον θέμα της τοπικής ειδησεογραφίας τις τελευταίες μέρες είναι το πόσους δήμους θα έχει τελικά η Πιερία μετά την ψήφιση του νέου νόμου. Ρεπορτάζ, άρθρα, απόψεις, γενικές συνελεύσεις, συλλογές υπογραφών, εγκλήσεις και αντεγκλήσεις δίνουν ένα πολύ ενδιαφέρον, αν και όχι πρωτόγνωρο, χρώμα στον τοπικό τύπο και την μπλογκόσφαιρα. Παρακάτω, αναδημοσιεύω δύο εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους τοποθετήσεις σχετικά με το θέμα, μαζί με τον σύνδεσμο για την αντίστοιχη πηγή. Ελπίζω να έχετε την υπομονή να τις διαβάσετε.


Να ζει κανείς ή να μη ζει;
(σ’ ένα ορεινό δήμο με 5 τσομπαναραίους και έναν δημαρχάκο)

Σαιξπηρικό ερώτημα που μένει ακόμη χωρίς απάντηση. Επίκαιρο όμως, μεταφορικά μιλώντας, στην περίπτωσή μας με την επιχειρούμενη συγχώνευση δήμων στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης που φέρνει ο «Καλλικράτης».
Μας αφορά ως νομό ....Πιερίας στο βαθμό που ο νομοθέτης άφησε περιθώρια για την επιλογή ανάμεσα σε 4 δήμους με την δημιουργία ορεινού δήμου προερχομένου από την ένωση των σημερινών δήμων Πέτρας και Πιερίων εις σάρκα μία είτε σε 3 δήμους με την απορρόφησή τους από τον κεντρικό δήμο Κατερίνης ο οποίος παρεμπιπτόντως απορροφά τους νυν δήμους Ελαφίνας, Παραλίας και Κορινού.
Σωρεία απόψεων κατατίθενται στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου, εντός και εκτός αρμοδίων ή όχι οργάνων, που εκφέρουν άλλες φορές τεκμηριωμένες απόψεις και άλλες άναρθρο λόγο, με ένα όμως κοινό χαρακτηριστικό, καμία άποψη έως σήμερα δεν φαίνεται να βασίζεται σε δεδομένα της περιοχής μας, δεν αναπτύσσει τα οικονομικά στοιχεία εκατέρωθεν των δύο απόψεων. Αυτό όφειλε βέβαια να το κάνει η πολιτεία δίνοντας στη δημοσιότητα τα στοιχεία εκείνα που την οδήγησαν στην κατάρτιση των δύο προτάσεων για την Πιερία. Όφειλε επίσης να εξηγήσει τους λόγους που την οδήγησαν να προσφύγει στην γνώμη της τοπικής κοινωνίας μόνο στην περίπτωση του ορεινού δήμου και όχι στους υπόλοιπους. Μέρος από αυτό το έλλειμμα επιχειρούμε να καλύψουμε με την παρούσα άποψη.


Επιστροφή στα θεμελιώδη

Κεφαλαιώδες ζήτημα για να επιλέξει κανείς τη μια ή την άλλη πρόταση είναι η βιωσιμότητά της και κατά πόσο αυτή στηρίζεται στην οικονομική ανάπτυξη.
Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της οικονομίας παράλληλα με τη δημιουργία υποδομών με ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα. Η βιωσιμότητα προϋποθέτει ότι οι φυσικοί πόροι υφίστανται εκμετάλλευση με ρυθμό μικρότερο από αυτόν με τον οποίον ανανεώνονται, διαφορετικά οδηγούμαστε σε περιβαλλοντική υποβάθμιση.
Υπό αυτή την οπτική γωνία κανένα απολύτως ρόλο δεν παίζει για την κατάκτηση ισχυρής αειφορίας το μέγεθος του νέου πλούσιου σε φυσικούς πόρους δήμου παρά το μόνο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί επιτυχώς είναι το βασικό οικονομικό πρόβλημα που συνίσταται στη στενότητα των σημερινών οικονομικών πόρων και αυτό είναι το μόνο αληθινό πρόβλημα.
Οι άνθρωποι επιθυμούν περισσότερα από όσα μπορούν να ικανοποιήσουν με τους διαθέσιμους πόρους τους.
Το πρόβλημα της στενότητας των πόρων έχει ως αποτέλεσμα την κατανομή των πόρων. Δηλαδή τη διαδικασία επιλογής των αναγκών που θα ικανοποιηθούν και του ποσού των πόρων που θα χρησιμοποιηθούν για την ικανοποίησή τους.
Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι πώς πρέπει οι ιθύνοντες του νέου δήμου να κατανέμουν τους σπάνιους πόρους ώστε να παίρνουν τη μεγαλύτερη αξία.

Επειδή η νέα δημοτική αρχή θα είναι αναγκασμένη να επιλέξει μεταξύ πραγμάτων που συνδέονται αντίστροφα, δηλαδή η απόκτηση ενός πράγματος που επιθυμεί θα απαιτεί την παραίτηση από κάποιο άλλο τότε η λήψη αποφάσεων απαιτεί τη σύγκριση των στοιχείων κόστους και οφέλους των δράσεων. Έτσι ένα ορθολογικά σκεπτόμενο άτομο που αποφασίζει, θα προχωρήσει σε μία ενέργεια εάν και μόνο εάν το όφελος της ενέργειάς του είναι μεγαλύτερο από το κόστος. Τίθενται λοιπόν για τους πολίτες που καλούνται να τοποθετηθούν και να αποφασίσουν για το μέλλον της περιοχής τους αβίαστα τα παρακάτω ερωτήματα: Τι θα παραχθεί με τους περιορισμένους πόρους; Πώς θα παραχθούν τα αγαθά και οι υπηρεσίες; Για ποιον θα παραχθούν τα αγαθά και οι υπηρεσίες;

Ο τρόπος με τον οποίο θα απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα, θα καθορίσει και το είδος του οικονομικού συστήματος που θα έχουν. Βέβαια κάθε κοινωνία χρησιμοποιεί ένα διαφορετικό συνδυασμό ατομικής και κοινωνικής επιλογής για να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα όμως στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ο πρότερος βίος των υφισταμένων δημοτικών αρχών και είναι λίγο έως πολύ γνωστό το αποτέλεσμα της λειτουργίας της οικονομίας τους. Είναι λοιπόν δυνατόν να γίνουν διαχρονικές συγκρίσεις για να διαπιστωθεί αν υπάρχει βελτίωση ή χειροτέρευση της απόδοσής τους απλώς και μόνο παρατηρώντας στοιχεία των λογαριασμών τους που παραθέτουμε παρακάτω :



Από τα παραπάνω είναι προφανής η διαφορά στην φιλοσοφία της διαχείρισης που ακολουθήθηκε από τις δημοτικές αρχές στους νυν δήμους Κατερίνης Πιερίων και Πέτρας τα προηγούμενα χρόνια.
Στο ερώτημα αν κάθε ευρώ που δαπανάται είναι ένα ευρώ που εισπράττεται οι διοικήσεις απάντησαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο.
Αποτέλεσμα αυτού είναι οι δήμοι Πέτρας και Πιερίων με συνολικό ενεργητικό 15 εκατ. ευρώ ο πρώτος και σχεδόν 10 εκατ. ευρώ ο δεύτερος δηλαδή 25 εκατ. ευρώ συνολικό ενεργητικό να βαρύνονται μόλις με 0.6 εκατ. ευρώ δανεισμό του δήμου Πέτρας, δηλαδή σχεδόν μηδενικό δανεισμό.

Αντιστρόφως ανάλογα ο δήμος Κατερίνης όπως καθαρά φαίνεται στον πίνακα που παραθέσαμε ξεκίνησε με 0.8 εκατ. ευρώ δανεισμό την 1.1.2007, ημέρα που ανέλαβε η σημερινή δημοτική αρχή την διοίκηση και σήμερα βρίσκεται να οφείλει συνολικά 12.9 εκατ. ευρώ την 31.12.2009 να έχει υπόλοιπο άλλων 2 εκατ. ευρώ από την τελευταία της σύμβαση που προφανώς έχει ήδη εκταμιεύσει και να έχει λάβει απόφαση για σύναψη νέου δανείου ύψους 3 εκατ. ευρώ, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον η συνολική δανειακή επιβάρυνση του δήμου θα ανέρχεται λίαν συντόμως σε 18 εκατ. ευρώ.

Σε αυτά πρέπει να προστεθούν τα δάνεια των δημοτικών επιχειρήσεων του δήμου Κατερίνης ύψους τουλάχιστον 16 εκατ. ευρώ καθώς και αυτά των δήμων Παραλίας, Ελαφίνας και Κορινού και των δημοτικών τους επιχειρήσεων.
Εν κατακλείδι οι κάτοικοι των νυν δήμων Πέτρας και Πιερίων καλούνται να επιλέξουν αν θέλουν να συνδράμουν τους υπόλοιπους 74944 κατοίκους του νέου δήμου Κατερίνης που θα βαρύνονται ήδη με 500 ευρώ δανεικά ο καθένας και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην επόμενη δημοτική αρχή για επενδύσεις στην περιοχή τους είτε να εκκινήσουν από μια νέα αφετηρία απαλλαγμένη από τον βρόγχο εκατομμυρίων ευρώ δανείων.

Αντίθετα οφείλει να σκεφτεί κανείς την αλλαγή που επέφερε στον δήμο Πιερίων και την Πιερία συνολικά, μια επένδυση ύψους 0.8 εκατ. ευρώ το 1999 με την τοποθέτηση και λειτουργία του πρώτου αναβατήρα στο χιονοδρομικό κέντρο Ελατοχωρίου.
Επενδύθηκαν σε 10 χρόνια εκατομμύρια ευρώ από ντόπιους και ξένους επιχειρηματίες που οδήγησαν στην δημιουργία εκατοντάδων θέσεων εργασίας.
Και τότε είναι εύκολο να προβλέψει τι θα συμβεί στο νέο δήμο Πιερίων με περιουσία 25 εκατ. ευρώ, σχεδόν μηδενικό δανεισμό, την εύνοια του «Καλλικράτη», την δέσμευση της κυβέρνησης για την κατασκευή της νέας 13ης εθνικής οδού καθώς και μόνον με την εκμετάλλευση του αιολικού δυναμικού των Πιερίων και την μετατροπή της περιοχής σε ενεργειακή μήτρα όλου του νομού και της νέας μας περιφέρειας.
Οι επιπτώσεις των παραπάνω ενεργειών στους απασχολούμενους, στους ανέργους και σε όλους εκείνους που δεν ανήκουν στο εργατικό δυναμικό θα είναι εξαιρετικές και θα οδηγήσουν σε μια σταθερή και υγιή οικονομία που θα μπορεί να ενθαρρύνει την οικονομική ανάπτυξη και θα διατηρήσει την ανεργία σε χαμηλά επίπεδα, θα αυξήσει το κατά κεφαλή προϊόν και εισόδημα. Υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα συνεπάγεται υψηλή συνολική κατανάλωση. Υψηλή συνολική κατανάλωση συνεπάγεται καλλίτερη ικανοποίηση των αναγκών διατροφής, ένδυσης, και υπόδησης, στέγασης, θέρμανσης, φωτισμού, υγιεινής, ταξιδιών, αναψυχής, τηλεπικοινωνιών, μεταφορών, εκπαίδευσης κλπ.
Στο ερώτημα βέβαια εάν όλα αυτά αποκλείονται στην περίπτωση που ο ορεινός δήμος Πιερίων δεν επιλεγεί τελικά και την περιοχή απορροφήσει ο δήμος Κατερίνης, οι κάτοικοι θα πρέπει να αποφασίσουν, ξεχνώντας τα χρέη, κατά πόσο την περιοχή τους θα μπορέσουν να υποστηρίξουν 2 ή 3 δημοτικοί σύμβουλοί προερχόμενοι από την περιοχή τους σε ένα δημοτικό συμβούλιο 41 μελών και να βασιστούν στην δημοκρατική λειτουργία των οργάνων που θα εκλεγούν έχοντας ως εχέγγυο την έως τώρα πολιτεία των νυν εκλεγμένων δημοτικών αρχών που συγκροτούν την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων του νομού Πιερίας. Για το λόγο αυτό παραθέτουμε αυτούσια παρακάτω την ομιλία του προέδρου της Τ.Ε.Δ.Κ. Πιερίας κ. Σάββα Χιονίδη νυν δημάρχου Κατερίνης.




Στο τέλος της ημέρας οι κάτοικοι είναι αυτοί που έχουν το προνόμιο να αποφασίσουν αν αξίζει να ζει κανείς η να μη ζει σε ένα νέο μικρό πλην όμως λειτουργικό και παραγωγικό δήμο Πιερίων έστω και 5 τσομπαναραίους (οψίμως 5 βοσκούς) και έναν δημαρχάκο.
________________________________________
Τοποθέτηση του προέδρου της ΤΕΔΚ Ν.Πιερίας κ. Σάββα Χιονίδη στο έκτακτο Συνέδριο της ΚΕΔΚΕ 03/05/2010 με θέμα HOTEL CARAVEL

Σ. ΧΙΟΝΙΔΗΣ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρισκόμαστε μετά από πολλούς-πολλούς μήνες, σχεδόν 40 μήνες συζητήσεων, μπροστά σε ένα έτοιμο νομοσχέδιο, ένα σχέδιο νόμου, το οποίο έχει το ενδιαφέρον του.
Έχει πολλή δουλειά από πίσω, έχει την τόλμη να εφαρμοστεί στις δύσκολες συνθήκες όπως αναφέρθηκα και άλλες φορές, στο να γίνει αυτή η αλλαγή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και βέβαια έχει και τα ελαττώματα. Έχει το ελάττωμα λόγω της πίεσης του χρόνου, λένε, ότι κάποια πράγματα δεν μπήκαν σε διαβούλευση. Μπαίνουν σε διαβούλευση και μπαίνουν τώρα. Είναι αρκετές η μια εβδομάδα, οι τρεις μέρες, οι τέσσερις; Πράγματι, Τετάρτη βράδυ πήραμε, Πέμπτη κάναμε διευρυμένη ΤΕΔΚ, την επόμενη μέρα, Σάββατο, πριν την Πρωτομαγιά, την Παρασκευή το βράδυ, καλέσαμε και τους Βουλευτές μας. Αυτό δεν είναι διαβούλευση.
Γενικότερα όμως το νομοσχέδιο του Καλλικράτη είναι προς τη σωστή κατεύθυνση γιατί είναι βασικές αρχές τις οποίες δεν τις χαρίζουμε σε κανένα πολιτικό κόμμα, σε καμία κυβέρνηση. Είναι βασικές αρχές της Αυτοδιοίκησης. Μόνο που έχουν τα ελαττώματά τους.
Ακόμη και εκεί, όταν όλοι μιλούμε σήμερα για αυτό που αντιμετωπίζει η χώρα, όταν όλοι γνωρίζουμε το πόσο σημαντικό κομμάτι είναι η καλή πρακτική που πάει να εφαρμοστεί για την ελληνική διοίκηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, παρά ταύτα βλέπουμε χειρισμούς οι οποίοι δεν συνάδουν με την εποχή.
Θα μου πει κανείς, είναι οι ίδιες συνθήκες με τον Καποδίστρια; Όχι. Είναι περιορισμένες στο 10%. Δικαιολογεί η εποχή μας και οι εξελίξεις ακόμα και αυτό το 10%; Σαφώς όχι.
Έρχομαι λοιπόν και λέω. Άκουσα με πολλή προσοχή τους περισσότερους των συναδέλφων και ερωτώ, μπαίνει εύλογο το ερώτημα: υπάρχουν τα κριτήρια παντού; Η απάντηση είναι ναι, αλλά ποια κριτήρια; Τα οποία μπορούμε να μαγειρέψουμε όπως θέλουμε.
Σήμερα υπάρχει η έννοια ορεινός Δήμος; Όχι. Έρχομαι λοιπόν και λέω, τρία Δημοτικά Διαμερίσματα τα οποία έχουν από πέντε βοσκούς και μια πεδινή κωμόπολη των 10.000, αυτοί οι τέσσερις αποτελούν σύμφωνα με αυτό που έρχεται στο νομοσχέδιο, ορεινό Δήμο. Γιατί;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να το δεχτεί αυτό; Απάντηση: όχι. Να λοιπόν που δεν μπαίνει πληθυσμιακό κριτήριο ή τέλος πάντων αυτοί οι κανόνες οι οποίοι θα έκριναν.
Άρα λοιπόν, απάντηση στον κύριο Κοιμήση. Υπάρχει πουθενά που να μην τηρούνται τα κριτήρια; Βεβαίως, διότι εδώ βαπτίζουμε το κρέας, ψάρι. Τις κατακριτέες αυτές λογικές. Κάνουμε, λέει, Δήμους. Δηλαδή, ο Δήμος Μακεδνών, παραδείγματος χάριν, να μην αναφερθώ στην Πιερία που έχουμε αντίστοιχα παραδείγματα, είναι πιο πεδινός από την Καστοριά. Του βάζουμε πάνω το Βίτσι και ένα ακόμη, έγινε ορεινός. Για ποιον λόγο θα πρέπει να χάσουν έστω και στη διανομή αυτών των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων, που λέει θα είναι τριπλάσιοι, κάποιοι Δήμοι, οι οποίοι έχουν τα ίδια δικαιώματα, είναι το ίδιο πεδινοί με τους άλλους;
Αυτά λοιπόν πρέπει να εκλείψουν και προτείνω συγκεκριμένα. Στο ζήτημα του καθορισμού των ορεινών Δήμων για να έχουμε το κριτήριο των 2.000 κατοίκων, σαφώς θα πρέπει να μπει το πληθυσμιακό κριτήριο, το μεγαλύτερο ποσοστό, το 67% του πληθυσμού θα πρέπει να κατοικεί σε χαρακτηρισμένα ορεινά Δημοτικά Διαμερίσματα και όχι τους βοσκότοπους. Η Σαμαρίνα, ορεινό μέρος, μα έχει 30 κατοίκους. Ο Κοκκινοπηλός στη Λάρισα, 5 κατοίκους. Στην ΕΣΥΕ όμως φαίνεται ότι έχει 500, γιατί είναι αυτό που κρατάμε όλοι οι Έλληνες, να έχουμε τα χαρτιά στο χωριό.
Από εκεί και πέρα, ένα άλλο κομμάτι στο οποίο θα αναφερθώ, είναι ότι σε κάποιο σημείο το νομοσχέδιο και βέβαια το έχει και ο δικός μας Κώδικας, αλλά τότε ίσχυε το 42%, τι λέει; Αν τυχόν στη Δεύτερη Κυριακή, που είναι το πιθανότερο για σχεδόν όλη την επικράτεια, ο επικεφαλής υποψήφιος Δήμαρχος παραιτηθεί – προσέξτε τώρα τι ωραίο στήσιμο – μπορεί λέει η Δημοτική του Ομάδα να επιλέξει οποιονδήποτε άλλο επικεφαλή και όχι από την ίδια την Ομάδα, για να πάει στη δεύτερη Κυριακή με άλλον επικεφαλής. Μα πώς είναι δυνατόν όταν έχουμε σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, παραιτείται ο Δήμαρχος, από τη Δημοτική Ομάδα υπάρχει, μπαίνει ένας Δήμαρχος. Δηλαδή, όλοι οι υποψήφιοι είναι άχρηστοι και ανίκανοι όταν τύχει ένα κακό ή όταν θέλει να παραιτηθεί ο επικεφαλής;
Παρακαλώ, κύριε Γραμματέα, να σημειωθεί, είναι παρατήρηση η οποία είναι εκ των ουκ άνευ.
Τώρα, όσον αφορά για αυτά που λέγονται και πρέπει να δίνουμε, αρχίσανε να μας δημιουργούν ενοχές κάποιοι, ότι ξέρεις, η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι αυτοί οι οποίοι είναι οι Ντίλιγκερ, που έλεγε και ο φίλος μου, ο Δήμαρχος της Ξάνθης.
Εμείς, κυρίες και κύριοι, είμαστε το 2,5%. Δηλαδή, ότι είναι η Ελλάδα, η οικονομία της Ελλάδας, για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Ευρωπαίοι, λέει, τα οικονομικά της Ελλάδας είναι peanuts, φιστίκια. Αυτό είμαστε και η εξουσία που έχουμε, πάντοτε και που υπάρχει, πηγάζει μόνο από το πόσο έχεις οικονομική δυνατότητα και εμείς δεν έχουμε και δεν βλέπω να αποκτάται.
Λέμε εδώ τώρα ότι θα έρθουν Υπουργικές Αποφάσεις. Πρόταση: ας μπει μέσα στο σχέδιο νόμου όλες οι βασικές αρχές, πόσο τοις εκατό του ΦΠΑ θα πάρουμε, πόσο είναι όλα τα υπόλοιπα και ας έρθουν μετά οι Υπουργικές Αποφάσεις να τα διορθώσουν αν είναι κάτι λάθος. Να λοιπόν που είμαστε έτοιμοι σε αυτό το κομμάτι.
Όσον αφορά το θέμα του ΘΗΣΕΑ, το οποίο το πνίξαμε, κύριε Τζανακούλη…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: (εκτός μικροφώνου)
Σ. ΧΙΟΝΙΔΗΣ: Το πνίξαμε, δεν λέω εμείς. Ο ΘΗΣΕΑΣ ξαφνικά λέμε, θα δούμε, θα πάει. Είναι σε αυτά που θα μπουν στον Καλλικράτη; Ας το ξέρουμε. Υπάρχουν εδώ τραγικές καταστάσεις και ιδιαίτερα των μικρών Δήμων, που δεν είχαν και τη δυνατότητα της αμεσότητας. Δεν μας απαντούν τίποτα. Τι γίνεται τελικά αυτός ο ΘΗΣΕΑΣ;
Πρόταση: αν δεν έχει τα λεφτά η κυβέρνηση, να δώσει δάνεια από το Παρακαταθηκών και Δανείων ισόποσα με αυτά που είναι του ΘΗΣΕΑ και να μπορεί μετά να τα αποδώσει στο Παρακαταθηκών και Δανείων. Να μην τα πάρουν οι Δήμοι τα λεφτά, να τα πάρουν εκεί, αλλά να πάρουν οι Δήμοι τα λεφτά για να γίνει έργο, διότι αυτό πια είναι κοροϊδία και κουράστηκα επιτέλους, κύριοι της Διοίκησης, να ακούω για κόκκινες γραμμές. Ας μην την ξανά πούμε αυτή τη λέξη, είναι μια ενοχοποιημένη φράση η κόκκινη γραμμή για την Τοπική Αυτοδιοίκηση…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Οι κόκκινες γραμμές έγιναν πράσινοι διάδρομοι, Δήμαρχε.
Σ. ΧΙΟΝΙΔΗΣ: Δεν ξέρω τι χρώμα έγιναν, πάντως οι κόκκινες γραμμές, σας παρακαλώ πολύ, μην τις ξανά χρησιμοποιήσουμε. Ευτελίσαμε τον όρο τελείως.
Γενικότερα λοιπόν, για την Πιερία έχουμε το εξής. Κάτι που είπε ο Βουλευτής μας, ο κύριος Αμοιρίδης, που είναι και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΤΕΔΚ. Αν έβλεπε κανείς τον χάρτη στην περιοχή της Βόρειας Πιερίας, ένας τρίτος, ένας εξωγήινος, θα έβαζε ότι η πρωτεύουσα εκεί ή τέλος πάντων έδρα, θα έπρεπε να είναι το Αιγίνιο, με την πρώτη ματιά. Γιατί γίνεται κάτι διαφορετικό; Δεν λέω τη θέση μου, ας είναι ότι θέλει. Το ζήτημα είναι πως κάτι προφανές δεν το βλέπουμε ή αρχίζουμε το παιχνίδι, λέμε πάμε σε διαβούλευση με προφανή σφάλματα, διορθώνουμε τα προφανή σφάλματα και αλλού κάνουμε τη δουλειά μας. Μπορεί να ισχύει και αυτό, κύριε Τέγο. Τι λέτε; Μπορεί και να ισχύει.
Ή επίσης βαπτίζουμε ορεινούς κάποιους Δήμους, κοτσάρουμε και στην Κατερίνη ένα Δήμο 7.000 πληθυσμού, γιατί πρέπει να βαπτιστεί ορεινός. Όταν βαπτίζεις κάτι μπορείς να το κάνεις όπως θες και τα κριτήρια, εμείς λέμε και είπαμε, κόκκινη γραμμή οριζόντια στα θεσμικά, οριζόντια.
Εγώ λέω το εξής. Τα λεφτά που είναι να παίρνουν οι ορεινοί Δήμοι, πολλά από των οποίων Διαμερίσματα είναι πεδινά, να τα δώσουμε, όχι τριπλάσια χρηματοδότηση, στα πραγματικά ορεινά Διαμερίσματα, δεκαπλάσια χρηματοδότηση, αν θέλουμε να κρατήσουμε την περιφέρεια, αν θέλουμε να κρατήσουμε τα ορεινά Διαμερίσματα. Όμως όχι να μου πεις και το Δήμο Μακεδνών ορεινό και να παίρνει τριπλάσια χρήματα από κάποιον πραγματικά ορεινό ή να λες το Δημοτικό Διαμέρισμα Λόφου της Πιερίας, πεδινότατο, νοικοκύρηδες άνθρωποι, πλούτος, καπνό, να λες ότι είναι και ορεινό.
Από εκεί και πέρα βάζουμε και ένα ζήτημα το οποίο καταθέτω, κύριε Πρόεδρε, για τους υπαλλήλους των ΤΕΔΚ, το οποίο παρακαλώ να συμπεριληφθεί, όπως επίσης σήμερα ακούσαμε, στο προηγούμενο Συνέδριο δεν ακούσαμε τίποτα για τους υπαλλήλους, τους εργαζόμενους και δεν έχουμε καμία όρεξη να κάνουμε λαϊκισμό, αλλά επιτέλους πρέπει για κάποιους εργαζόμενους, δεν μπορεί να τους κρεμάς και να έχει την αγωνία. Έχουμε το δράμα των ανέργων. Έχουμε το δράμα της μερικής απασχόλησης, των stagers. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα μεγαλύτερο δράμα αυτών που είναι μόνιμοι;
Εγώ ένα έχω να πω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Η Ελλάδα δεν καταστράφηκε ποτέ από το μεροκάματο του εργαζόμενου. Από άλλα καταστράφηκε και όταν θέλουμε να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια, να ρίχνουμε τους προβολείς με τα μέσα τα οποία ελέγχουμε, για το 2,5% της οικονομίας, αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να κρύψουμε το υπόλοιπο 97,5 και εμείς λέμε όχι, λέμε φτάνει πια, θέλουμε μια Αυτοδιοίκηση του 8% του συνολικού οικονομικού προϊόντος της Ελλάδας. Τέτοια Αυτοδιοίκηση και θέλουμε μια Αυτοδιοίκηση ιδιαίτερα σε αυτήν την εποχή, φίλες και φίλοι, που πραγματικά με πληγώνει. Πίστευα ότι δεν θα μπορούσε ποτέ μετά από αυτά που λέχθηκαν, με αυτά που βλέπουμε, ότι θα κάναμε μια καλή πρακτική και δεν θα ίσχυαν τα μικροπροσωπικά, μικροκομματικά κριτήρια, να κάνουμε και κάτι από εδώ, ας μαζέψουμε και κάτι από εκεί.

Έλεος! 2010, η Ελλάδα σε κρίση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και εμείς σκεφτόμαστε αν θα έχουμε ένα ακόμη Δημαρχάκο των 5.000 κατοίκων;
Αυτά και σας ευχαριστώ. (Επτά/Κ.Δ. Παπακώστας)

Πηγή:
http://www.eptanews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2043:-5-&catid=40:reportace&Itemid=29



Έκφραση γνώμης για το πρόγραμμα «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»
Το 2010 θεωρούμε και αποδεχόμαστε όλοι πως ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία όπου ο κάθε πολίτης και ο κάθε συλλογικός φορέας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης για κάθε θέμα που τον αφορά ως άτομο ή αφορά το ζωτικό του περιβάλλον.
Όταν μάλιστα την άποψή μας αυτή την ζητά η ίδια η πολιτεία και έχει βαρύνουσα σημασία τότε πολύ περισσότερο έχουμε την υποχρέωση να την εκφράσουμε δημόσια και ξεκάθαρα.

Στη διαδικασία καταγραφής της άποψης των πολιτών για σημαντικά θέματα παρεμβαίνουν συνήθως ομάδες, σύλλογοι, αλλά και τοπικοί φορείς διοίκησης και εξουσίας όπως είναι τα Τοπικά Συμβούλια, οι Δημοτικές Αρχές. Κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Σύμφωνα με την επιθυμία αυτού που διενεργεί την καταγραφή επιδιώκεται να εξαχθεί τελικά και το ανάλογο αποτέλεσμα

Αν και υπάρχουν διαφανείς διαδικασίες όπου ο πολίτης μπορεί να εκφράσει την γνώμη του ή να διατυπώσει την άποψή του, αυτές αποφεύγονται και στήνονται μηχανισμοί που μόνο αντικειμενικό αποτέλεσμα δεν μπορούν να έχουν.

Αφορμή για αυτή την παρέμβαση μου έδωσαν όσα παρατηρώ και διαβάζω τις τελευταίες μέρες στα χωριά της ορεινής Πιερίας, στις εφημερίδες και στα blogs της Πιερίας.

Διάβασα π.χ. κείμενα ανωνύμων πολιτών που εκφράζονταν δυναμικά υπέρ του ορεινού δήμου από διάφορα χωριά κατά σειρά λες και ήταν εν διατεταγμένη υπηρεσία.

Γνωρίζοντας τους ανθρώπους και τις συνήθειες τους στα χωριά της ορεινής Πιερίας θεωρώ ότι είναι απίθανο να ενεργοποιήθηκαν τόσο άμεσα και την ίδια στιγμή ομάδες πολιτών. Μάλλον από κάποιο γραφείο - άρα πλαστά – ήταν όλα αυτά!

Την Πέμπτη δημοσιεύτηκε στις τοπικές εφημερίδες ανακοίνωση συλλόγων της Ρητίνης υπέρ του ορεινού δήμου με υπογραφές των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των συλλόγων.

Είναι όπως γράφτηκε και στην αρχή αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη να εκφράσει γνώμη για το κάθε τι. Όταν όμως εκφράζει γνώμη ως εκπρόσωπος ενός σωματείου θα πρέπει να τηρούνται κάποιοι βασικοί κανόνες λειτουργίας και δημοκρατίας.

Αν το θέμα για το οποίο παίρνουν θέση είναι καταγεγραμμένο στους σκοπούς και τις αρμοδιότητες του συλλόγου μπορούν με συνεδρίαση που καταγράφεται σε πρακτικό να εκφράσουν άποψη και να πάρουν απόφαση. Αν όμως το θέμα δεν είναι καταγεγραμμένο στις αρμοδιότητες και στους σκοπούς του συλλόγου τότε δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τη σφραγίδα του συλλόγου και να καταγράφουν ουσιαστικά την προσωπική τους άποψη, ως άποψη του συλλόγου. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο κατόπιν σύγκλισης Γενικής Συνέλευσης των μελών του συλλόγου με την κανονική και νόμιμη διαδικασία και αν το Σώμα της Γενικής Συνέλευσης το αποδεχθεί μπορεί να καταγραφεί η άποψη και να παρθεί απόφαση.

Ένα ακόμη γεγονός που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες, πάλι στη Ρητίνη είναι η συλλογή υπογραφών από σπίτι σε σπίτι με το μοναδικό ερώτημα αν είναι ο κάθε υπογράφων υπέρ των τεσσάρων δήμων.

Κι αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα ξεκάθαρη και δεν τηρεί τους κανόνες της δεοντολογίας. Αν αυτοί που ξεκίνησαν την διαδικασία ήθελαν να καταγράψουν την πραγματική άποψη των πολιτών, των κατοίκων της Ρητίνης θα έπρεπε να τους ενημερώσουν πρώτα για όλα όσα προβλέπει το Σχέδιο «Καλλικράτης» και κατόπιν να ζητήσουν από τους πολίτες να αποφασίσουν.

Τι πιο δημοκρατικό από μια ανοιχτή γενική συνέλευση στην οποία να ενημερωθούν οι συμμετέχοντες για τις προτάσεις του σχεδίου «Καλλικράτης» που αφορούν το χωριό, τη Ρητίνη. Να μάθουν δηλαδή οι κάτοικοι ότι έχουν δύο επιλογές:

1) Να καταργηθεί ο δήμος Πιερίων και θα ενωθεί με τον δήμο Πέτρας θα λέγεται Δήμος Πιερίων και η έδρα από τη Ρητίνη θα πάει στην Κ. Μηλιά.

2) Να καταργηθεί ο δήμος Πιερίων και να ενωθεί με τον Δήμο Κατερίνης με έδρα την Κατερίνη όπως προβλέπεται και με τον διπλανό Δήμο Ελαφίνας.

Να μάθουν για τα νέα δεδομένα που φέρνει το πρόγραμμα «Καλλικράτης» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, να μάθουν για τα υπέρ και τα κατά της κάθε πρότασης και τελικά να εκφράσουν την άποψή τους;

Ποιος φοβάται τελικά τον ενημερωμένο πολίτη; Ποιος θέλει στα ύπουλα και στα μουλωχτά να μαζεύει υπογραφές; Πόσο αβίαστα και με ελεύθερη βούληση δίνονται αυτές οι υπογραφές;




Γ. Κουκουλιάτας

Δημοσιογράφος

Πηγή:

http://pieria-gr.blogspot.com/2010/05/blog-post_9028.html

Για το ύφος και το ήθος των δύο κειμένων, ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του άποψη. Έχω όμως μία απορία. Οι μεν ισολογισμοί που παρουσιάζονται στο κείμενο το κυρίου Παπακώστα, είναι φανερό ότι προέρχονται από κάποιο δημόσιο έγγραφο. Για τα δε δάνεια του Δήμου Κατερίνης παρουσιάζεται ένας πίνακας, χωρίς να αναφέρεται η πηγή. Από που αντλεί αυτήν την πληροφόρηση για να εξασφαλίσει την αξιοπιστία και την εγκυρότητα των στοιχείων του, άρα και το βάσιμο των ισχυρισμών του; Υπάρχει περίπτωση τα στοιχεία να είναι αυθαίρετα, ή ακόμη και χαλκευμένα, οπότε τα συμπεράσματα να στερούνται τεκμηρίωσης;

Αυτά προς το παρόν και επιφυλάσσομαι να επανέλθω.

Μια διαφορετική προσέγγιση στη "δίκη της πετούνιας"

Λίγες ώρες μας χωρίζουν από την, πασίγνωστη στην Κατερίνη, δίκη της πετούνιας. Πολλά γράφτηκαν, κι άλλα τόσα ειπώθηκαν για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Υποσχέθηκα ότι θα παρουσιάσω και τη δική μου άποψη. Δε νομίζω να είναι απαραίτητη άλλη μια αναφορά στα γεγονότα που οδήγησαν στην αυριανή δίκη. Άλλωστε, αν κάποιος δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται, μπορεί να ενημερωθεί με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Επιτρέψτε μου, όμως να ξεκινήσω με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, σε κάτι που μοιάζει εκ πρώτης άσχετο.
Στην Ελλάδα ισχύει ακόμη και σήμερα ο νόμος 1178/81, όπως τροποποιήθηκε το 1995. Είναι δε ευρύτερα γνωστός ως νόμος Βενιζέλου ή τυποκτόνος νόμος, κι όχι άδικα. Τον χαρακτηρισμό αυτόν τον κέρδισε καθώς μέσω αυτού εισήχθη η έννοια της αστικής ευθύνης του δημοσιογράφου. Με απλά λόγια, έδωσε τη δυνατότητα σε όποιον θίγεται ή θεωρεί ότι θίγεται από κάποιο δημοσίευμα, να προσφύγει, κάνοντας αγωγή, στα αστικά δικαστήρια ζητώντας υπέρογκες πολλές φορές αποζημιώσεις. Η πρακτική αυτή έχει επανειλημμένα στηλιτευτεί από τα μέσα ενημέρωσης, ως προσπάθεια φίμωσης του τύπου. Δικαίως, βέβαια, καθώς ενδεχόμενη καταδίκη του δημοσιογράφου ή του μέσου ενημέρωσης, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε οικονομική εξόντωση του δημοσιογράφου ή και σε κλείσιμο του μέσου. Με το νόμο αυτό έχουμε την εμφάνιση του όρου «βιομηχανία αγωγών», τον οποίο οι περισσότεροι έχουμε ακούσει ή διαβάσει. Είναι, δε, πολλές οι περιπτώσεις που δημοσιογράφοι καλούν από τα μέσα τους τον όποιο ενάγοντα να αποσύρει την αγωγή, καθώς αν επιθυμεί την ηθική του δικαίωση, υπάρχει και ο δρόμος της μήνυσης για συκοφαντική δυσφήμιση, που αν μη τι άλλο, δεν συνεπάγεται την έμπρακτη φίμωση του τύπου.
Θεώρησα αναγκαία την αναφορά για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή διαρκώς επανέρχεται στον τοπικό τύπο η έκφραση «βιομηχανία μηνύσεων» η οποία παραπέμπει ευθέως, εντέχνως και ψευδώς στη «βιομηχανία αγωγών». Και δεύτερον, διότι η εξάσκηση ενός θεμελιώδους συνταγματικού δικαιώματος, αυτού της προάσπισης της τιμής και της αξιοπρέπειας εξισώνεται από τους εγκαλούμενους με φίμωση του τύπου. Όμως στην περίπτωσή μας δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια αγωγή, αλλά με μήνυση. Δηλαδή με μία λύση που ακόμη και αριστεροί δημοσιογράφοι, όπως ο Στάθης Σταυρόπουλος της Ελευθεροτυπίας, θεωρούν ως τη λιγότερο κακή.
Σίγουρα πολλοί ξαφνιαστήκαμε με την κίνηση του Δημάρχου και των Αντιδημάρχων να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Ακόμη μεγαλύτερο ήταν το ξάφνιασμα για την κίνηση του Αντιδημάρχου Ζήνωνα Σατραζέμη να οδηγήσει στη δικαιοσύνη και τις εφημερίδες. Έκτοτε έχουμε ακούσει πολλά κι έχουμε διαβάσει περισσότερα για τη θέση των εφημερίδων και της εθελοντικής ομάδας επί του ζητήματος. Ο πυρήνας της θέσης τους είναι ότι το δικαίωμα στην κριτική είναι αναφαίρετο, η ελευθερία του τύπου απεριόριστη και ότι η δημοτική αρχή πρέπει να μάθει να δέχεται την κριτική. Είναι όμως έτσι;
Χωρίς αμφιβολία, το Σύνταγμα κατοχυρώνει το απεριόριστο του δικαιώματος της γνώμης και της έκφρασης και απαγορεύει οποιαδήποτε μορφή προληπτικού ελέγχου και λογοκρισίας. Το «ζουμί», κατά το κοινώς λεγόμενο, είναι στη λέξη «προληπτικού». Ακόμη, το Σύνταγμα κατοχυρώνει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτό της τιμής και της αξιοπρέπειας. Αν τα βάλουμε μαζί, συμπεραίνουμε ότι ναι μεν έχει ο καθένας δικαίωμα να λέει και να γράφει ό,τι θέλει, αλλά αν κάποιου η τιμή και η αξιοπρέπεια θίγονται από τα λεγόμενα ή τα γραφόμενα, ο δεύτερος έχει το δικαίωμα να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να τα προστατέψει. Αυτό, λοιπόν, που το Σύνταγμα κατοχυρώνει ως δικαίωμα για κάθε πολίτη, ο τοπικός τύπος το θεωρεί φίμωση. Πρόκειται, νομίζω, για κραυγαλέα εφαρμογή του δόγματος «τα δικά μου, δικά μου, και τα δικά σου, δικά μου». Δηλαδή, τα συνταγματικά δικαιώματα των δημοσιογράφων ισχύουν, ενώ των υπολοίπων, έστω και πολιτικών, μπορούν να περιορίζονται κατά βούληση. Ο φασισμός του σκεπτικού είναι τόσο ανατριχιαστικά ευδιάκριτος που τον καταλαβαίνουν και μαθητές της τρίτης δημοτικού.
Υπάρχει, πιστεύω, και ένα δεύτερο σημείο που χρήζει ανάλυσης. Εμφανίζει η σημερινή διοίκηση του Δήμου δυσανεξία στην κριτική, έστω την άδικη και σκληρή; Και αν όχι, ήταν η κριτική αυτή που οδηγεί την υπόθεση στο ακροατήριο ή κάτι άλλο; Έχω τη συνήθεια, πείτε το αν θέλετε χόμπι ή βίτσιο, να διαβάζω καθημερινά τον τοπικό τύπο, όπως και τα περισσότερα πιερικά blog. Η εντύπωση που σχημάτισα και που κάθε μέρα γινόταν πιο καθαρή, ήταν ότι τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης ασκούσαν ένα είδος συστηματικής αντιπολίτευσης στη διοίκηση Χιονίδη, από την αρχή της θητείας της. Μέχρι την υπόθεση με τις πετούνιες δεν είδα, όμως, καμία μήνυση. Η κριτική, συνεχής και ανελέητη, αφορούσε τα πάντα. Από το κυκλοφοριακό μέχρι τα έργα. Ακόμη κι όταν τα υλοποιούμενα έργα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια από προηγούμενους δημάρχους, πάντοτε υπήρχε κάποια αφορμή για κριτική. Αυτή είναι η δουλειά του τύπου, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας, θα σας απαντήσω. Όμως, η δημοτική αρχή φάνηκε να μην αντιδρά ακόμη και όταν τα πράγματα ξέφευγαν και η κριτική έδινε τη θέση της στις ύβρεις. Για να μην κουράσω, θα αναφέρω μονάχα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με αφορμή το ότι ο κάθε φορέας έστειλε ξεχωριστό δελτίο τύπου για το ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ έργο τις άρδευσης και αγροτικής οδοποιίας στο Δήμο Κατερίνης, προϋπολογισμού 20.700.000€, τοπική δημοσιογράφος χαρακτήρισε τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τον βουλευτή Πιερίας κο. Κωνσταντόπουλο και τον Δήμαρχο Κατερίνης «ρόμπες ξεκούμπωτες». Φυσικά και ο καθένας έχει το δικαίωμα να κρίνει, και η προσωπική μου κρίση είναι ότι το συγκεκριμένο σχόλιο ήταν άδικο, απρόκλητο και άκρως υβριστικό, αλλά είπαμε, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Το θέμα είναι ότι ούτε σε εκείνη ούτε σε άλλες περιπτώσεις σκληρής ή ακόμη και υβριστικής «κριτικής» δεν υπήρξαν μηνύσεις ούτε, απ’ όσο ξέρω άλλου είδους αντιδράσεις.
Τι άλλαξε λοιπόν στην υπόθεση «πετούνια» και έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει; Επακριβώς μπορούν να γνωρίζουν μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι, παρ’ όλα αυτά τα γεγονότα μπορούν να οδηγήσουν σε μια ασφαλή υπόθεση. Η επιστολή για τις πετούνιες ήταν η πρώτη φορά που η οποιαδήποτε κριτική ή «κριτική», βάλτε ή βγάλτε τα εισαγωγικά κατά την κρίση σας, απεκδυόταν τον έστω και προσχηματικό χαρακτήρα της πολιτικής διαφωνίας και εντασσόταν ευθέως στην κατηγορία της προσωπικής επίθεσης. Γιατί ακόμη και με τα πλέον φιλελεύθερα κριτήρια, το να περιγράφεις το δήμαρχο και τους αντιδημάρχους ως μπεκρήδες τεμπελχανάδες, είναι αδύνατο να θεωρηθεί πολιτική κριτική, εκτός κι αν είσαι φασίστας. Όταν μάλιστα η περιγραφή αυτή δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, τότε πρόκειται περί συκοφαντικής δυσφήμισης. Η μεταχείριση που οι εφημερίδες επιφύλαξαν στο εν λόγω κείμενο δεν έχει καμιά σχέση με την μεταχείριση που επιφυλάσσεται στις συνήθεις επιστολές αναγνωστών. Ολοσέλιδη καταχώριση, φωτογραφίες, μεγαλογράμματοι τίτλοι και υπότιτλοι, αναλυτικός σχολιασμός, καμία σχέση δεν έχουν με τις επιστολές αναγνωστών. Αρκεί κανείς να ανοίξει μια οποιαδήποτε εφημερίδα για να το καταλάβει. Και δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά. Οι ίδιες οι εγκαλούμενες εφημερίδες έχουν ακόμη και σήμερα επιστολές αναγνωστών και είναι φανερή η διαφορά στη μεταχείριση αυτών και σε εκείνο το κείμενο. Δεν ξέρω αν οι εκδότες είχαν κάποιο βαθύτερο κίνητρο. Ξέρω όμως ότι οι προσβολές και τα ψεύδη ήταν ορατά διά γυμνού οφθαλμού τυφλού. Πόσο μάλλον για τα δικά τους έμπειρα και υποψιασμένα μάτια.
Το γαϊτανάκι των προσβολών, των υπονοούμενων, των απειλών που έστησαν τα μέσα ενημέρωσης και οι καλοθελητές της εθελοντικής ομάδας παρατράβηξε. Για τις επόμενες ώρες θα παραμείνει μετέωρο και σιωπηλό αναμένοντας την έκβαση της αυριανής δίκης. Ήδη είχαμε και πολύ υψηλά «πονταρίσματα». Η εθελοντική ομάδα δράσης και ο Βουλευτής Πιερίας κος Αμοιρίδης, έπαιξαν τα ρέστα τους ποντάροντας στην απουσία του Σατραζέμη στη Γερμανία. Οι πρώτοι τον κατηγόρησαν ότι φεύγει αντί να μείνει και να υπερασπιστεί τη χαμένη του αξιοπρέπεια (αυτήν ακριβώς που οι ίδιοι προσέβαλαν), ενώ ο δεύτερος τον κατηγόρησε ότι βρήκε άλλοθι με τα λεφτά των δημοτών (αντί να το βρει στη βουλευτική ασυλία). Άμα τους κάνει καμιά πλάκα ο Σατραζέμης και εμφανιστεί, ποιος θα είναι αυτός που θα ζητήσει αναβολή; Και μετά που θα πάνε να κρυφτούν; Μάλλον πουθενά. Γιατί για να γίνεις καλός ψεύτης θα πρέπει να δείχνεις περήφανος και να είσαι αμετανόητος.

Επιστολή αναγνώστη για την "δίκη της πετούνιας"

Προσωπικοί λόγοι μου στέρησαν για λίγο τη δυνατότητα να γράψω. Στο μεταξύ, η επικαιρότητα έτρεξε με γοργούς ρυθμούς, οπότε υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλω να σχολιάσω. Θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μια σειρά για να τα καλύψω στο σύνολό τους. Για αρχή, δημοσιεύω μια επιστολή αναγνώστη, που υπογράφει ως Τηλέμαχος Α., για το «φλέγον» θέμα της «δίκης της πετούνιας» όπως έχει περάσει στην ειδησεογραφία των ημερών. Ακολουθεί με πλάγιους χαρακτήρες η επιστολή αυτούσια. Επιφυλάσσομαι να δημοσιεύσω και την προσωπική μου άποψη το δυνατόν συντομότερο, γιατί τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Με έκπληξη αρχικά, προβληματισμό ακολούθως και τελικά με αγανάκτηση, παρακολουθώ από το καλοκαίρι τον «ανένδοτο αγώνα» που έχουν κηρύξει εφημερίδες, κόμματα, φορείς και ευαισθητοποιημένοι πολίτες κατά της δημοτικής αρχής και υπέρ της ελευθεροτυπίας. Αφορμή, η έγκληση που κατέθεσαν ο Δήμαρχος και οι Αντιδήμαρχοι Κατερίνης κατά πολίτη- αρθρογράφου, ο οποίος με άρθρο του στηλίτευε ορισμένα- κατά τη γνώμη του- κακώς κείμενα. Στο μάτι του κυκλώνα βρέθηκε ο αναπληρωτής δημάρχου Ζήνων Σατραζέμης, που είχε το «θράσος» να εγκαλέσει εκτός του αρθρογράφου και τις εφημερίδες που δημοσίευσαν το κείμενο.
Όντας πολίτης εκ γενετής, οικολόγος από κούνια, δημοκράτης εκ πεποιθήσεως και καχύποπτος κατ’ επιλογήν, αποφάσισα να μορφώσω ίδια άποψη επί του θέματος. Νομίζω ότι έχω διαβάσει όλα όσα έχουν γραφεί μέχρι τη στιγμή που πληκτρολογούνται αυτές οι αράδες, τόσο στον τύπο όσο και στο διαδίκτυο. (Αν κάτι έχει ειπωθεί από τηλεοράσεως δεν το γνωρίζω, καθώς την αποφεύγω συστηματικά).
Διαπίστωσα, λοιπόν, ότι ενώ χιλιάδες λέξεις σπαταλήθηκαν προς υπεράσπιση της ελευθεροτυπίας και της ελευθερίας της έκφρασης, ανάδειξης φιλοσοφικών ζητημάτων, ανάλυσης της προσωπικότητας του εγκαλούντος και απαξίωσης της δημοτικής αρχής, κανείς μα ΚΑΝΕΙΣ δεν ανέλυσε το κείμενο της εγκλήσεως κατ’ αντιπαραβολή με το άρθρο που την προκάλεσε.
Ενώ αφετηρία και πυρήνας του άρθρου είναι ένα ζήτημα ανθοκομίας, κανένα σημείο της έγκλησης δεν αναφέρεται σε αυτό. Φυσικά, αναρωτήθηκα το γιατί. Ξαναδιαβάζοντας το περιβόητο άρθρο για τις πετούνιες, σημείωσα ότι ο αρθρογράφος μέσα στο ιερό του μένος και τον συγγραφικό του οίστρο, απευθύνει συλλήβδην και αδιακρίτως προς τον Δήμαρχο και τους Αντιδημάρχους τους ακόλουθους χαρακτηρισμούς (αυτολεξεί ή περιφραστικά, και εντός παρενθέσεως το αντίστοιχο χωρίο):
Ανόητοι (2 φορές χαρακτηρίζεται «άκρον άωτον της ανοησίας» η ενέργεια «της δημοτικής αρχής» να φυτέψει πετούνιες, και μία φορά αναφέρεται η έκφραση «πλήρωνε την ανοησία (τους)»)
Αγράμματοι («Το γνωρίζει ακόμη και ο ποιο απρόσεκτος μαθητής της 3ης τάξης Δημοτικού σχολείου, ότι οι δεντροφυτεύσεις δεν γίνονται το Καλοκαίρι με θερμοκρασίες 40 βαθμούς υπό σκιάν. Μήπως τελικά όλες αυτές τις δραστηριότητες τις προγραμματίζουν άνθρωποι άσχετοι, αδιάφοροι και με γνώσεις ούτε καν 3ης τάξης Δημοτικού;» Προφανώς όποιος δεν έχει γνώσεις μαθητή της 3ης Δημοτικού είναι αγράμματος).
Άσχετοι (στο προηγούμενο χωρίο)
Αδιάφοροι (στο προηγούμενο χωρίο επίσης)
Αναξιοπρεπείς («Χρειάζονται αξιοπρεπείς Δημάρχους και Αντιδημάρχους με σηκωμένα τα μανίκια, πρόθυμους για δουλειά και όχι για δελτία τύπου και φωτογραφίσεις δίπλα σε κάθε δεύτερο φρεσκοφυτευμένο πανσέ με το τσιγάρο στο ένα χέρι και στο άλλο το ουίσκι.» Από τη στιγμή που οι υπάρχοντες Δήμαρχος και Αντιδήμαρχοι δεν είναι αξιοπρεπείς, είναι αναπόφευκτα αναξιοπρεπείς.)
Ακαμάτηδες (στο προηγούμενο χωρίο. Όταν κάποιος δεν έχει σηκωμένα μανίκια και όρεξη για δουλειά, λογικά θεωρείται ακαμάτης.)
Αχαΐρευτοι (στο προηγούμενο χωρίο. Αν η βασική σου απασχόληση, όπως υπονοείται, είναι να γυρνάς με ένα τσιγάρο και ένα ουίσκι ανά χείρας, για μένα είσαι επιεικώς αχαΐρευτος)
Αλκοολικοί (στο προηγούμενο χωρίο. Τι άλλο μπορεί να είναι εκείνος που κυκλοφορεί διαρκώς μέρα μεσημέρι και μάλιστα σε ώρα εργασίας με ένα ουίσκι στο χέρι;)
Απατεώνες («Κι εσύ κορόιδο δημότη του πνιγμένου στα χρέη Δήμου Κατερίνης, εν μέσω οικονομικής κρίσης και εξαγγελιών για νέα μέτρα, πλήρωνε την ανοησία, την ανεπάρκεια και τα δελτία τύπου τους!». Ο δημότης είναι κορόιδο γιατί τον εξαπατά η Δημοτική Αρχή. Η οποία επομένως αποτελείται από απατεώνες.)
Ανεπαρκείς (στο προηγούμενο χωρίο.)
Σταματώ στο γράμμα άλφα για να μη γίνω κουραστικός.
Τελικά είναι αυτοί οι χαρακτηρισμοί πολιτικοί; Γιατί αυτό που επιμελώς κρύβεται από τους εγκαλούμενους είναι ότι η ελευθερία της έκφρασης και η ελευθεροτυπία αναφέρονται στη δυνατότητα του καθενός να εκφράζει απρόσκοπτα την άποψή του επί παντός του επιστητού, είναι όμως άρρηκτα δεμένες με την ανάληψη της ευθύνης του υπογράφοντος περί τα γραφόμενα. Μπορεί λοιπόν ο καθένας να βρίζει, να συκοφαντεί και να σπιλώνει συμπολίτες του, αλλά δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να το κάνει ατιμωρητί. Στο σύνολό τους οι προαναφερθέντες χαρακτηρισμοί είναι ξεκάθαρα προσωπικοί, αδιαμφισβήτητα υβριστικοί, ξεδιάντροπα συκοφαντικοί και ουδόλως και επουδενί πολιτικοί.
Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Δήμαρχος και οι Αντιδήμαρχοι δεν είχαν απλώς το δικαίωμα να μηνύσουν τον λιβελογράφο, αλλά την υποχρέωση να το κάνουν. Γιατί πώς θα μπορούσαν να κοιτάξουν την οικογένεια και τους φίλους τους στα μάτια αν παρέμεναν αδρανείς στα όσα κατάπτυστα τους καταμαρτυρούνται; Το θλιβερό επιχείρημα ότι μπορούσαν να απαντήσουν διά του τύπου εκφράζοντας την άποψή τους, καταρρέει μόλις ξαναδιαβάσει κανείς τους χαρακτηρισμούς. Πώς να αποδείξουν ότι δεν είναι αγράμματοι οι επιστήμονες; Πώς να επιχειρηματολογήσουν για την εντιμότητά τους εκείνοι που ποτέ δεν έχει πέσει πάνω τους η σκιά της απάτης; Πώς να αντικρούσουν τις κατηγορίες για ασχετοσύνη, αδιαφορία και τεμπελιά όσοι για χρόνια υπηρετούν τα κοινά; Και το σπουδαιότερο, τι μπορεί να πει για να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του, εκείνος που πρόχειρα και αβασάνιστα κατηγορείται ως αναξιοπρεπής;
Ωραία, θα πει κάποιος. Με τον αρθρογράφο ξεμπερδέψαμε. Κι ο Σατραζέμης; Πώς δικαιολογείται ένας πολιτικός με την εμπειρία του, ο οποίος δηλώνει και είναι αριστερός, να μηνύει τα μέσα ενημέρωσης επειδή έκαναν απλώς τη δουλειά τους, δημοσιεύοντας την επιστολή ενός αναγνώστη; Αυτό ήταν το σημείο που με προβλημάτισε περισσότερο. Κι όμως, η απάντηση ήταν πιο εύκολη απ’ ότι αρχικά νόμιζα. Πρώτον, αν οι εφημερίδες ήθελαν να δημοσιεύσουν «απλώς» μια επιστολή, δε θα της επιφύλασσαν θέση και επεξεργασία άρθρου. Δεύτερον, η αγωνία και η βιασύνη να συμπληρώσουν την ύλη τους δε δικαιολογεί την άκριτη δημοσίευση κάθε κειμένου που παραλαμβάνουν. Πολλώ δε μάλλον όταν το δημοσιεύουν ως άρθρο, οπότε και θα πρέπει να διασταυρώνουν την αλήθεια, την ακρίβεια και την αρτιότητα όσων γράφονται. Και τέλος, ο κύριος Σατραζέμης, ο Ζήνων, ο δάσκαλός μας, είναι πρόσωπο γνωστό. Γνωστή και η δράση του. Μέχρι σήμερα ποτέ και κανείς δεν μπόρεσε να ρίξει σκιά στο βίο του, δημόσιο και ιδιωτικό. Εκδότες και δημοσιογράφοι τον γνωρίζουν καλά, αφού ασχολείται με τα κοινά εδώ και τρεις δεκαετίες. Είναι, λοιπόν, αδιανόητο το να δημοσιεύουν ένα κείμενο που προδήλως τον αφορά, χωρίς να προβληματιστούν για την αλήθεια των όσων γράφονται. Για να μην επεκταθώ, να σημειώσω ότι είναι αδύνατον να έχουν λάβει δελτίο τύπου με φωτογραφία που να τον εικονίζει με τσιγάρο στο χέρι, από τη στιγμή που άπαντες γνωρίζουν ότι δεν καπνίζει. Ακόμη, δεν μπορώ να τον φανταστώ να φωτογραφίζεται δίπλα σε δημοτικά έργα κρατώντας ποτό, αφού κάτι τέτοιο θα το θεωρούσε πρώτα ο ίδιος προσβολή για την αξιοπρέπειά του. Όφειλαν, επομένως, να διαχωρίσουν τη θέση τους ή να αρνηθούν τη δημοσίευση του λιβελογραφήματος.
Όσο για τη διέξοδο από τη διένεξη, αυτή είναι προφανής. Νομικά, η έγκληση δίνει στον εγκαλούμενο τη δυνατότητα να ανασκευάσει χωρίς να χρειαστεί να φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο. Γιατί αποσιωπάται αυτή η πτυχή της υπόθεσης παραμένει μυστήριο. Τα ενδεχόμενα είναι δύο. Είτε οι εκδότες αναγνωρίζουν ότι τα όσα καταμαρτυρούνται στον κύριο Σατραζέμη είναι ψευδή και συκοφαντικά, οπότε οφείλουν να επανορθώσουν. Είτε τα αποδέχονται και τα συνυπογράφουν, οπότε δικαίως θα αντιμετωπίσουν τις κατηγορίες στο ακροατήριο.
Τα πυροτεχνήματα περί φίμωσης του τύπου και βιομηχανίας μηνύσεων, εκπορεύονται είτε από σεσημασμένους εντυποσιοθήρες, είτε από βιαστικούς ρομαντικούς που δεν είδαν την ουσία της υπόθεσης. Η ρήση του Βολταίρου «διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να λες ελεύθερα όσα πρεσβεύεις», αφορά τη γόνιμη πάλη των ιδεών που είναι η μήτρα της Δημοκρατίας, και όχι τη συκοφαντία, την προπαγάνδα και το ασύστολο ψεύδος που ανέκαθεν αποτελούσαν εργαλείο του φασισμού.
Τηλέμαχος Α.
Υ.Γ. Κράτα γερά δάσκαλε. Έχεις το νόμο, το δίκιο και τον κόσμο με το μέρος σου.