Περί των οικονομικών μέτρων

Δύο είναι τα κυριότερα θέμα συζήτησης ανά την επικράτεια τις τελευταίες μέρες. Βέβαια, το «ανά την επικράτεια» δεν έχω τρόπο να το ελέγξω αυτοπροσώπως, αλλά αν κρίνω από τις συζητήσεις στις παρέες μου, τις αναρτήσεις στα blog και το τι λέγεται και γράφεται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, η παρατήρηση δεν απέχει από την πραγματικότητα. Όπως και να έχει, τα κυρίαρχα θέματα είναι τα «νέα μέτρα» και η πιο πρόσφατη τσόντα ελληνικής παραγωγής. Το δεύτερο έχει καταντήσει τόσο βαρετό όσο και η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας και επιπλέον οποιαδήποτε συζήτηση επ’ αυτού είναι ολότελα αντιπαραγωγική, άχρηστη και ανούσια. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, θα ασχοληθώ με το πρώτο. Ο κυρίαρχος μηχανισμός προπαγάνδας προσπαθεί να εμφανίσει τα μέτρα ως δυσάρεστα αλλά αναγκαία. Είναι τα μέτρα δυσάρεστα; Προφανώς, όπως αποδεικνύεται από τις κοινοποιήσεις αλλά και από τις πρώτες σχετικές δημοσκοπήσεις, τις οποίες συμβουλεύομαι πάντα με μια σχετική επιφύλαξη. Είναι σοσιαλιστικά, δηλαδή η κυβέρνηση που τα υιοθετεί είναι συνεπής με τον αυτοχαρακτηρισμό της ως σοσιαλιστική; Όχι. Και δεν το λέω εγώ, αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και πλήθος κυβερνητικών στελεχών. Είναι, τέλος, αναγκαία; Εδώ είναι που χωράει μεγάλη συζήτηση.
Τι σημαίνει αναγκαίο; Αυτό το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να γίνει. Για παράδειγμα, είναι αναγκαίο να τραφείς προκειμένου να επιβιώσεις. Κάποιος μπορεί να πει ότι είναι αναγκαίο να εργαστείς προκειμένου να μπορέσεις να τραφείς. Αυτό όμως είναι λάθος. Διότι πρώτον μπορείς να κλέψεις την τροφή σου ή μπορεί να είσαι εισοδηματίας και να μην χρειάζεται να εργαστείς ή, ακόμη, να εργάζεσαι αλλά να μην μπορείς να τραφείς, διότι δεν έχεις τρόπο να καρπωθείς το αποτέλεσμα τις εργασίας σου. Το πρώτο που θα πρέπει να συζητηθεί είναι αν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μέτρων είναι αναγκαίο. Δηλαδή, αν το κράτος βρίσκεται σε άμεση ανάγκη να μειώσει το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Η αναγκαιότητα αιτιολογείται από το αυξημένο κόστος του δανεισμού στο οποίο υποχρεώνεται η χώρα, επειδή ακριβώς έχει αυξημένο έλλειμμα και χρέος. Τουλάχιστον έτσι μας λένε. Διότι, όπως γράφει και ο Δημήτρης Ελευθεράτος στη Sportday «Η Ελλάδα, που έχει έλλειμμα 12,7% και δημόσιο χρέος 179%, δανείζεται με επιτόκιο 6,4%. Την ίδια στιγμή η Ισπανία του ελλείμματος 11,4% και του χρέους 207% δανείζεται με επιτόκιο 3%. Συμπέρασμα: ο γρίφος επιζητεί πολιτική κι όχι δημοσιονομική εξήγηση». (Για ολόκληρο το άρθρο δείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=6240&autid=2 ). Σίγουρα κάτι παράξενο συμβαίνει και οι «αγορές» έχουν βαλθεί να γδάρουν εμάς και κάνουν τα στραβά μάτια για άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ισπανία. Όπως είναι επίσης σίγουρο ότι οι κραυγές της κυβέρνησης περί χρεοκοπίας, τιτανικού της ελληνικής οικονομίας και λοιπών αστειοτήτων συνδέονται άμεσα με την αντιμετώπιση που μας επιφυλάσσουν οι «αγορές» και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι νόμοι που έδωσαν τη δυνατότητα στους περίφημους κερδοσκόπους να κερδοσκοπούν σε βάρος ολόκληρων λαών ψηφίστηκαν από τις κυβερνήσεις, ήταν δηλαδή αποτελέσματα συγκεκριμένης πολιτικής. Επομένως, το να αφαιρεθεί από τους κερδοσκόπους η δυνατότητα αυτή είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με πολιτικά μέσα επίσης.
Έστω, όμως, ότι η διαδικασία πολιτικής επίλυσης του προβλήματος της διεθνούς κερδοσκοπίας είναι χρονοβόρα, και οι ανάγκες της χώρας μας για ρευστό άμεσες. Έστω, επίσης, ότι ο μόνος δρόμος για να πετύχουμε ικανοποιητικά επιτόκια είναι να μειώσουμε το έλλειμμα, αρχικά, και το χρέος, μακροπρόθεσμα. Είναι υπό το πρίσμα αυτό τα μέτρα που λήφθηκαν αναγκαία;
Όταν χρωστάς προσπαθείς να πετύχεις δύο πράγματα. Να αυξήσεις τα έσοδά σου και να περιορίσεις τα έξοδά σου. Ένα από τα μεγαλύτερα έξοδα της χώρας μας είναι οι εξοπλισμοί. Αυτό είναι πασίγνωστο, όσο και το γεγονός ότι είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα της οποίας τόσο μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ καταναλώνεται στους εξοπλισμούς. Είμαστε, όμως, και η μοναδική, κατ’ ουσία, ευρωπαϊκή χώρα που έχει σύνορα και μάλιστα ενεργό casus beli εναντίον της σε περίπτωση που εξασκήσει θεμελιωμένα δικαιώματά της. Αν η ευρωπαϊκή ένωση είχε ενιαία αμυντική και εξωτερική πολιτική η χώρα μας δε θα ήταν αναγκασμένη να σηκώνει μόνη της αυτό το τεράστιο φορτίο. Όμως τότε Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ θα έχαναν έναν από τους καλύτερους πελάτες των εξοπλιστικών τους βιομηχανιών. Το ζήτημα της ενιαίας ευρωπαϊκής αμυντικής πολίτικής είναι, δεδομένα, ακανθώδες. Δεν χωρεί, πάντως, αμφιβολία ότι η Ελλάδα θα ήταν η ευρωπαϊκή χώρα που θα κέρδιζε τα περισσότερα από μια τέτοια εξέλιξη. Να σημειώσουμε μόνο, ότι αν η Ελλάδα είχε εξοπλιστικές δαπάνες αντίστοιχες με εκείνες της Πορτογαλλίας, τότε η μείωση του ελλείματος που θα πραγματοποιούνταν από την αυτή περικοπή των δαπανών θα ήταν τριπλάσια από αυτή που θα επιτευχθεί με το νέο πακέτο μέτρων.
Χάριν συντομίας, ας αποδεχθούμε ότι η διαδικασία μείωσης των εξοπλιστικών δαπανών είναι και αυτή επίπονη και χρονοβόρα. Το αυτό, ας αποδεχθούμε και για την διεκδίκηση των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου. Αξίζει να αναφερθεί τουλάχιστον ότι οι αποζημιώσεις και το δάνειο εκτιμώνται σήμερα σε εκατόν πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (150.000.000.000€) ΧΩΡΙΣ τους τόκους. Ας επιστρέψουμε στην γκρίζα καθημερινότητα, προκειμένου να απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα: είναι τα ληφθέντα μέτρα τα μοναδικά που υπήρχαν διαθέσιμα στη φαρέτρα της ελληνικής κυβέρνησης;
Οι υπέρμαχοί τους αυτό υποστηρίζουν. Κουνούν, μάλιστα επιδεικτικά το δάκτυλο στους διαφωνούντες, εγκαλώντας τους για στείρα και ανέξοδη κριτική, ενώ δεν καταθέτουν εναλλακτικές προτάσεις. Πρόκειται περί τερατώδους ψέματος. Εναλλακτικές προτάσεις υπάρχουν, αλλά θάβονται κάτω από την κατακλυσμιαία προπαγάνδα, που προσπαθεί να παρουσιάσει τον πρωθυπουργό ως τον νεομάρτυρα που πρόθυμα και αγόγγυστα αίρει τον σταυρό του μαρτυρίου. Πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να παρουσιαστούν εδώ ορισμένες από τις προτάσεις αυτές, ως μια ελάχιστη συμβολή στον σχετικό διάλογο.

Α) Αύξηση του συντελεστή φορολογίας των επιχειρήσεων.
Μια από τις πρώτες νομοθετικές ρυθμίσεις που ψήφισε η "νεοφιλελεύθερη και ανάλγητη" κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν η μείωση του συντελεστή φορολογίας των επιχειρήσεων από 35% που ήταν, σε 25%. Αυτό έγινε, υποτίθεται για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα και να δημιουργηθεί καλύτερη προοπτική για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Σταδιακή μείωση του ρυθμού ανάπτυξης μέχρι του σημείου της σημερινής ύφεσης, καταβαράθρωση των δημοσίων εσόδων, ραγδαία αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου εισαγωγών- εξαγωγών. Γιατί, λοιπόν, δεν ξεκίνησε η αύξηση των κρατικών εσόδων από την αύξηση του φόρου των επιχειρήσεων, όταν μάλιστα η κυβέρνηση θεωρεί εαυτήν "Σοσιαλιστική"; Γιατί απλούστατα αυτό είναι ολότελα αντίθετο με ό,τι πρεσβεύει η νεοφιλελεύθερη πολιτική, την οποία πιστά και απαρέγκλιτα ακολουθεί η κυβέρνηση.
Β) Φορολόγηση της Εκκλησίας.

Στον κρατικό προϋπολογισμό είναι και φέτος εγγεγραμμένο ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό στη θέση του φόρου που προβλέπεται από την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Παράλληλα, διατηρούνται οι προνομιακοί συντελεστές με τους οποίους φορολογούνται οι πολλές και διάφορες επιχειρηματικές δραστηριότητες της εκκλησίας. Το θεάρεστο αποτέλεσμα είναι φτωχότερο ποίμνιο και πλουσιότερη εκκλησία. Το πόσο σοσιαλιστικό- ή έστω χριστιανικό- είναι αυτό, είναι ακόμη υπό διερεύνηση από τις επιστήμες.

Γ) Αύξηση του συντελεστή φορολογίας των τραπεζών.

Προσπάθησα να το διασταυρώσω μέσω φίλων λογιστών και τραπεζικών και τελικά είναι αλήθεια. Οι τράπεζες φορολογούνται με το συγκλονιστικό 14%!!! Αν υπολογίσουμε τα κέρδη των ελληνικών τραπεζών σε περίπου 4 δισ. ευρώ τότε η εξίσωση του συντελεστή φορολογίας των τραπεζών με αυτόν τον κοινών επιχειρήσεων, τότε μιλάμε για περίπου μισό δίσ. παραπάνω έσοδα για το κράτος. Και μιλάμε για τις ίδιες τράπεζες που πήραν το μυθικό πακέτο στήριξης από την προηγούμενη κυβέρνηση, δηλαδή από τις τσέπες των Ελλήνων φορολογούμενων.

Δ) Φορολόγηση μερισμάτων από μετοχές και λοιπών χρηματιστηριακών εσόδων.

Σήμερα τα έσοδα αυτά φορολογούνται με αστείους συντελεστές της τάξης του 1%. Τα χρήματα που αλλάζουν χέρια στο χρηματιστήριο καθημερινά είναι πάρα πολλά, οπότε πολύ μεγάλο θα μπορούσε να είναι το κέρδος και για την ελληνική οικονομία.

Ε) Αύξηση του συντελεστή φορολογίας των off-shore εταιρειών.

Με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση κατέστη ασύμβατη η κατοχή δημοσίου αξιώματος με την συμμετοχή σε εταιρείες off-shore. Προσωπικά διαφωνώ. Δεν θεωρώ ανήθικη τη συμμετοχή των πολιτικών σε τέτοιες εταιρείες. Ανήθικοι είναι οι νόμοι που καθιστούν προνομιακή τη φορολογική τους μεταχείριση. Να φορολογηθούν τα κέρδη και η ακίνητη περιουσία των off-shore εταιρειών όπως τα κέρδη και η ακίνητη περιουσία όλων των υπολοίπων Ελλήνων. Έτσι θα σταματήσει η οικονομική αιμορραγία της χώρας.

ΣΤ) Είσπραξη των βεβαιωμένων οφειλών.

Μέχρι τις εκλογές γνωρίζαμε ότι οι βεβαιωμένοι ανείσπρακτοι φόροι ανέρχονται σε 30 δισ. Η αλήθεια είναι ότι δυνατότητα να εισπραχθούν υπάρχει μόνο για τα 8. Έστω! Εδώ και πέντε μήνες έχουν εισπραχθεί 400 εκατομμύρια. Να υπενθυμίσω ότι το πρόσθετο πακέτο μέτρων που έκανε τη χώρα να παραμιλάει ήταν ύψους 4δισ...
Αυτά, έτσι επιγραμματικά. Βέβαια το επιγραμματικά είναι μάλλον άστοχο αφού έχω γράψει κι εγώ δεν ξέρω πόσες σελίδες, αλλά είναι τόσο μεγάλο το θέμα που χρειάζονται τόμοι. Αλλά να μην νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο.

Υ.Γ. Όταν κάποιοι σου λένε ότι έφτασες σε αδιέξοδο, συνήθως εννοούν να κάνεις πίσω. Η μόνη μας επιλογή είναι να πάμε μπροστά. Έστω κι αν χρειαστεί να τους γκρεμίσουμε...

Μακέτες, πινακίδες και ενημέρωση του πολίτη

Από ανώνυμο αναγνώστη έλαβα το ακόλουθο σχόλιο:
"εχω να καταθεσω δυο θεματα
α) την Δημοσιοποίηση Όλων των παρεμβάσεων -αναπλασεων με ανάρτηση μακέτας..(τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν αρχίζουν να σκάβουν)
β) η ανάρτηση των Νέων Πινακίδων των Οδών να μην γίνεται πάνω στους τοίχους οικοδομων..(είναι γνωστά & δύσχρηστα τα προβλήματα που δημιουργούνται) αλλά με οποιοδήποτε άλλο τροπο..(εναέρια,φανοστάτες,κλπ.)"
Και τα δύο με βρίσκουν σε γενικές γραμμές σύμφωνο. Σε ότι αφορά το πρώτο, την ανάρτηση μακέτας δηλαδή, δεν ξέρω πόσο απαραίτητο είναι να γίνεται σε ΟΛΕΣ τις παρεμβάσεις. Για παράδειγμα, σε μια απλή ασφαλτόστρωση ή μια ανακατασκευή υφιστάμενου πεζοδρομίου η μακέτα θα είναι νομίζω περιττή. Πιστεύω όμως ότι θα πρέπει να εφαρμοστούν ουσιαστικές και ριζοσπαστικές λύσεις για την ενημέρωση των πολιτών, που αρκετές φορές είναι ελλιπής. Θα μου άρεσε αν σε τακτά χρονικά διαστήματα ο Δήμος- και όχι μόνο ο Δήμος Κατερίνης αλλά κάθε Δήμος- έστελνε σε όλους τους δημότες ενημερωτική επιστολή σχετικά με τα έργα που είναι προγραμματισμένα, τους προϋπολογισμούς τους και παρεμφερείς πληροφορίες. Αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει μια φορά το χρόνο, μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, ή περισσότερες, ας πούμε κάθε τρίμηνο. Έτσι, θα είναι δυνατή η παρακολούθηση του δημοτικού έργου, ο έλεγχός του από τους δημότες και η πρόληψη διαφόρων προβλημάτων. Λόγου χάριν αν ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται εμπορικό κατάστημα θα παραμείνει κλειστός για κάποιους μήνες λόγω εργασιών, ο καταστηματάρχης θα προσαρμόσει τις παραγγελίες του ώστε να μην βρεθεί σε οικονομικό αδιέξοδο. Αυτό το μέτρο θα βοηθήσει ακόμη στην ουσιαστική λογοδοσία των δημοτικών αρχών, καθώς οι πολίτες θα είναι σε θέση να ελέγξουν αν το έργο είναι ουσίας ή βιτρίνας, που πηγαίνουν τελικά τα χρήματά τους και αν το προεκλογικό πρόγραμμα των Δημάρχων τους τηρείται ή ήταν εικονικό.
Για το δεύτερο κομμάτι, τις πινακίδες με τα ονόματα των οδών, οφείλω να ομολογήσω ότι τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της άποψης του αναγνώστη. Απλά, πριν μπούμε στην διαδικασία να φτιάξουμε καινούριες πινακίδες για να τις βάλουμε στις διασταυρώσεις, ας βάζαμε τουλάχιστον πινακίδες στα σπίτια όπως προβλέπεται σήμερα. Είναι πολλά το σημεία της Κατερίνης, αλλά και άλλων ελληνικών πόλεων, στα οποία όσο κι αν ψάξεις είναι αδύνατον να βρεις μια πινακίδα που να γράφει σε ποιον δρόμο βρίσκεσαι. Οπότε καταλήγουμε σε περιγραφές βγαλμένες από ελληνικές ταινίες, όπως: "στο δεύτερο φανάρι κάνε δεξιά, μετά στο τρίτο στενό αριστερά, και μόλις περάσεις το δεύτερο περίπτερο στο δεξί σου χέρι, μετά το σούπερ μάρκετ και πριν το προποτζίδικο βγάλε αλάρμ και πάρε με τηλέφωνο να έρθω να σε μαζέψω, γιατί μόνος σου θα χαθείς". (Η προηγούμενη περιγραφή είναι απολύτως φανταστική. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά περιστατικά είναι απολύτως συμπτωματική και ουδεμία ευθύνη φέρει ο γράφων.) Δεν ξέρω ποιος φορέας έχει την αρμοδιότητα για τις πινακίδες, αλλά είναι σίγουρο ότι έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης. Και τελικά συζητάμε για κάτι που έχει μάλλον ασήμαντο κόστος.

Οι κυκλικοί κόμβοι, το κυκλοφοριακό της Κατερίνης και λοιπές ιστορίες καθημερινής τρέλας...

Έχω απορίες. Πολλές απορίες. Ίσως να μην τα καταλαβαίνω όλα με την πρώτη, ίσως κάποια πράγματα να τα παρασκέφτομαι, αλλά το βέβαιον είναι ότι υπάρχουν πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω. Ένα από τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα έχει να κάνει με τη συζήτηση που γίνεται σε εφημερίδες, ιστολόγια και καφενεία για τους κυκλικούς κόμβους.
Το τελευταίο σχετικό κείμενο που υπέπεσε στην αντίληψή μου μπορεί να το βρει κανείς στην ιστοσελίδα http://www.otoposmou.gr/ , καθώς και σε αρκετά blogs που ασχολούνται με τα της Κατερίνης, και έχει τίτλο "Πάρκο ή Πάρκινκ Κατερίνης;". Με έκπληξη είδα να συνδέονται οι κυκλικοί κόμβοι με την μετατροπή μέρους του πάρκου της πόλης σε αυτοσχέδιο χώρο στάθμευσης. Συμφωνώ απόλυτα με τον συντάκτη για το θλιβερό θέαμα οχημάτων σταθμευμένων εντός του χώρου του πάρκου. Αλλά είναι φανερό από την πρώτη κιόλας ανάγνωση ότι τα δύο θέματα είναι παντελώς άσχετα.
Το κείμενο ξεκινά με μια έμμεση επίθεση κατά των κυκλικών κόμβων, θεωρώντας τους ρύθμιση υπέρ της βελτίωσης "της “ποιότητας ζωής” των οχημάτων στην πόλη μας", υποστηρίζει ότι αυτοί εμφανίζονται "ανεξέλεγκτα" και εικάζει ότι υπάρχουν κυκλικοί κόμβοι υπό κατασκευή οι οποίοι δεν είναι απαραίτητοι. Προχωρά δε ακόμα περισσότερο, και χαρακτηρίζει τη σχεδίαση του έργου "αμφίβολη (σ.σ. !!!;;;) και μεροληπτική υπέρ των αυτοκινήτων".
Ο ρέκτης συντάκτης δεν σταματά όμως εκεί. Μπαίνει σε τεχνικές λεπτομέρειες και επικρίνει την δημιουργία κυκλικού κόμβου στη συμβολή των οδών 7ης Μεραρχίας και Σβορώνου. Μας πληροφορεί ότι δεν πρόκειται περί κόμβου αλλά περί μιας απλής διασταύρωσης τύπου Τ, δίνει λεπτομέρειες για το πλάτος της οδού και των πεζοδρομίων και σπεκουλάρει λέγοντας ότι "το συνεχόμενο και φιλικό στον πολίτη ευθύ και πλατύ σχετικά πεζοδρόμιο από την πλευρά του πάρκου πρόκειται να εξαφανιστεί από την κατασκευή του εκτεταμένου σχετικά οδικού κόμβου" και ακόμη χειρότερα ότι "τουλάχιστον τρία δέντρα κινδυνεύουν να κοπούν και εξοστρακιστούν (σ.σ. !!!;;;) από τη θέση τους, μια και βρίσκονται καταμεσής των νέων αυτοκινητολαγνικών (σ.σ. !!!;;;) σχεδίων". Στο τέλος προσθέτει και δυο παραγράφους κλάψας για το πάρκο για να δέσει το γλυκό.
Δε θα σταθώ ιδιαίτερα στην εκδοχή των κορακίστικων, συγγνώμη ελληνικών ήθελα να γράψω, που χρησιμοποιεί ο συντάκτης. Απλά να σημειώσω ότι δεν υφίσταται η έννοια της "αμφίβολης σχεδίασης", είναι πιθανόν κάποιου είδους σολικισμός, ότι τα δέντρα ούτως ή άλλως δεν είναι δυνατόν να εξοστρακιστούν, πολλώ δε μάλλον αν έχουν κοπεί οπότε θα είναι νεκρά, και ότι το επίθετο είναι λάγνος, λάγνα, λάγνο, επομένως τα σχέδια μπορεί να είναι αυτοκινητολάγνα αλλά επουδενί αυτοκινητολαγνικά.
Στην ουσία του ζητήματος τώρα. Οι κυκλικοί κόμβοι είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για τους συγκοινωνιολόγους, το οποίο τους βοηθά να δημιουργήσουν ομαλή ροή των οχημάτων σε σημεία που δημιουργείται κυκλοφοριακή συμφόρηση, αλλά και να ελέγξουν την ταχύτητα σε δρόμους στους οποίους τα οχήματα τείνουν να υπερβαίνουν το όριο ταχύτητας θέτωντας σε κίνδυνο πεζούς και δικυκλιστές. Βέβαια, οι κυκλικοί κόμβοι έχουν και πλήθος άλλων συγκοινωνιακών πλεονεκτημάτων, καθώς επίσης και αισθητικών και οικονομικών και περιβαλλοντικών, όμως δεν προσπαθώ να κάνω μάθημα οπότε δε θα επεκταθώ. Η επιτυχία τους είναι μεγάλη, γεγονός που αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα όπου έχουν εφαρμοστεί στην πόλη μας, αλλά και από την εκτεταμένη χρήση τους στο εξωτερικό. Σαφέστατα, οι κυκλικοί κόμβοι δεν αποτελούν μέτρο υπέρ των αυτοκινήτων αλλά υπέρ όλων των χρηστών μιας οδού και ιδιαίτερα των πεζών. Θα έπρεπε, άλλωστε, να έχει γίνει αυτό σαφές από την διαπλάτυνση και βελτίωση των πεζοδρομίων που παρατηρείται όπου έχει κατασκευαστεί τέτοιο έργο στην πόλη μας μέχρι σήμερα.
Είναι χρήσιμο να πούμε, ακόμη, ότι οι κυκλικοί κόμβοι σε καμιά περίπτωση δεν κατασκευάζονται ανεξέλεγκτα. Υπάρχουν, οπωσδήποτε, αποφάσεις συλλογικών οργάνων- δημοτικών συμβουλίων κ.α.- που τους εγκρίνουν και μελέτες που αποδεικνύουν τη σκοπιμότητα και την χρησιμότητά τους. Η σκοπιμότητα, δε, κρίνεται λαμβάνοντας υπόψιν και τις μελλοντικές συνθήκες που πρόκειται να δημιουργηθούν σε κάποια περιοχή όταν ολοκληρωθούν διάφορες συγκοινωνιακές παρεμβάσεις (μονοδρομήσεις, πεζοδρομήσεις, διανοίξεις οδών κλπ).
Είναι αστείο να αναφέρουμε τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά της οδού και να αγνοούμε επιδεικτικά ότι σε εκείνο το σημείο δημιουργείται στην οδό Σβορώνου μια "χοάνη", ένα άνοιγμα δηλαδή, στο οποίο είναι δυνατόν να εγγραφεί ο κυκλικός κόμβος. Όσο για το αν πρόκειται για μια απλή διασταύρωση τύπου Τ, το ξέρει καλύτερα όποιος έχει δει το μποτιλιάρισμα στη Σβορώνου να φτάνει ακόμη πιο πέρα από τη ΔΕΥΑΚ. Η χρησιμότητα του κυκλικού κόμβου στο συγκεκριμένο σημείο και η σπουδαιότητά της για τους πεζούς γίνεται πιο φανερή αν συνυπολογίσουμε τη διαμόρφωση των πεζοδρομίων πέριξ αυτού εις τρόπον ώστε να αποτρέπεται η στάθμευση των οχημάτων, καθώς και την ύπαρξη σχολείων στην περιοχή, που σημαίνουν σημαντικό αριθμό μικρών παιδιών που κυκλοφορούν με τα πόδια. Εδώ να μεταφέρω προσωπική μου εμπειρία, όταν αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω με το καρότσι του παιδιού μου, διότι ήταν αδύνατον να περάσω απέναντι διασχίζοντας την Σβορώνου, αφού τουλάχιστον πέντε (5) οχήματα σε σειρά ήταν σταθμευμένα εκατέρωθεν, και εν συνεχεία να κάνω περίπου 80 μέτρα σπρώχνοντας το καρότσι στη μέση του δρόμου αφού δεν υπήρχε ελεύθερος χώρος για να το ανεβάσω στο πεζοδρόμιο.
Να γράψω ακόμη, ότι πέρασα επιτούτου από το σημείο και διαπίστωσα με τα μάτια μου ότι κανένα από τα ΔΥΟ και όχι τρία δέντρα στο σημείο αυτό ΔΕΝ βρίσκεται εντός της ορατής χάραξης, και το μέγιστο βάθος πεζοδομίου που μπορεί να χαθεί δεν ξεπερνά το μισό μέτρο, το βάθος δηλαδή που χάνεται σήμερα λόγω της ύπαρξης των δέντρων, των πινακίδων και του παρόδιου φωτισμού. Μοιάζει η συγκεκριμένη σπέκουλα με μια άλλη, πάλι από μέλος της "Εθελοντικής ομάδας", από τηλοψίας εκείνη, για τα δέντρα που θα κόβονταν κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο, και τη μεγάλη καταστροφή που θα συντελούνταν, όπως μας είχε πληροφορήσει ο κύριος Τσολακίδης, δέντρα που φυσικά δεν κόπηκαν ποτέ, έμεινε όμως η οργή του για την περιβαλλοντικά ανάλγητη διοίκηση του Δήμου, που όπως τον είχε ενημερώσει ο Δήμαρχος πριν βγει στην τηλεόραση δεν θα πείραζε ούτε ένα κλαδί. Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να κάναν γαργάρα την κοπή των δέντρων της πλατείας Ελευθερίας και τη συνακόλουθη τσιμεντοποίησή της από τη διοίκηση Αμοιρίδη, δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι τα ψέματα μπορεί να εξυπηρετούν τις προσωπικές φιλοδοξίες ή το βίτσιο του κάθε ψεύτη, δεν υπηρετούν όμως ποτέ το καλό του τόπου.
Τέλος, για το πάρκο έχω ήδη γράψει ότι είναι θλιβερή η μετατροπή μέρους του σε χώρο στάθμευσης. Όμως, το να συνδέουμε την εικόνα αυτή με τη δημιουργία άνετων διαδρομών που μπορούν να εξυπηρετήσουν τους πολίτες είναι τουλάχιστον άστοχο, αν όχι δόλιο. Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η πρόσβαση στο χώρο του πάρκου για τους συμπολίτες μας με κινητικές δυσκολίες και για γονείς με μικρά παιδιά αν αντί για άνετους διαδρόμους στρωμένους με κυβόλιθους είχαμε στενά μονοπάτια με χαλίκι μπορεί ο καθένας να το αναλογιστεί. Ή μάλλον, λάθος, όχι ο καθένας. Εξαιρείται ο συντάκτης Ν.Η. …

Από την Κατερίνη με αγάπη

Από αυτήν εδώ την ταπεινή διαδικτυακή γωνιά, θα δημοσιεύω τις προσωπικές μου απόψεις για όσα βλέπω και όσα μαθαίνω ότι συμβαίνουν στην πόλη που τόσο αγαπώ, αλλά και για τις εξελίξεις στο εθνικό και διεθνές γίγνεσθαι. Δεν θεωρώ ότι εκπροσωπώ κανέναν, δεν είμαι ο μέσος Κατερινιώτης- άλλωστε αυτός είναι ένα φανταστικό πρόσωπο- και δεν γράφω για να υπερασπιστώ τα συμφέροντα κανενός. Είμαι τριαντάρης, ελεύθερος επαγγελματίας και παντρεμένος με παιδιά. Έχω αρκετές από τις αγωνίες που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω, αλλά και κάμποσες που δε νομίζω ότι μοιράζομαι με πολλούς. Για τις αγωνίες αυτές θέλω να γράψω, και γιατί όχι, να συμβάλλω στον διαδικτυακό διάλογο που ολοένα και φουντώνει, καθώς γύρω μας φουντώνουν τα προβλήματα. Θα προσπαθώ να γράφω πάντα με υπευθυνότητα, εντιμότητα και αξιοπιστία. Και κατά το δυνατόν καλά ελληνικά γιατί συχνά πυκνά βλέπουμε γλωσσικά εκτρώματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Ελπίζω ότι θα τα λέμε συχνά. Και πάντοτε από την Κατερίνη, με αγάπη.